Mitt eigið net

Stærsta forsíðufyrirsögn Fréttablaðsins í dag er um að maður á Fáskrúðsfirði hafi komist í tæri við lottósvindlara á netinu.

Ætli það slagi ekki í að ég hafi fengið hundrað svoleiðis meldingar í gegnum tíðina. Og það eru bara þær sem komast í gegnum sjálfvirku ruslpóstssíurnar.

Maðurinn virðist bara nokkuð stoltur af að hafa ekki fallið fyrir prettunum, ætlar að „leyfa þessum herramanni að engjast svolítið lengur“ … og óttast hann ekki neitt!

Þetta kallar maður að leika sér að eldinum. Spila með svona alþjóðaglæpamenn og bíða svo bara upp á von og óvon um að þeir mæti á Fáskrúðsfjörð til að hefna sín grimmilega. Þessi maður lifir á ystu nöf!

Reyndar iðka það sumir sem hobbý að spila með svindlarana, og þykir sérstaklega vel að verki staðið ef tekst að pretta út úr þeim bjánalegar myndir eða jafnvel peninga. Það er varla löglegt — en ekki neitt yfirmáta siðlaust heldur.

En að þetta skuli verða forsíðufrétt, og það af Fáskrúðsfirði … það er æði.

Jafnvel þótt Softis hefði meikað það og gert alla ríka væri þetta jafnfyndið. Rúðustrikaða grafið án ása er skemmtilegt, en „the money quote“:

Dæmi um velgengni hluthafa:

Vitað er um mann sem seldi bifreið sína til að kaupa sér hlutabréf í félaginu og daginn eftir átti hann andvirði tveggja bifreiða.

Þarf frekari vitnanna við?

Töff texti í Pressu!

Svo heyrði ég þessa fyrirsögn hafða eftir einhverju blaðinu: „Leki skaut upp kollinum á Íþöku.“

Æði.

Mig langar að vera tættur í sundur og partarnir notaðir af öðrum.

Endurorðum það. Ég vil að allt nýtilegt úr mér verði haft öðrum til gagns þegar ég dey, hvort sem er til ígræðslu eða rannsókna. (Kannski ekki til átu, það gæti truflað mína nánustu. Sjálfur myndi ég varla kippa mér upp við það, þótt ég glaður vildi.)

Það kom mér á óvart að það er ekki til neinn listi hjá hinu opinbera sem hægt er að skrá sig á til að gefa þann vilja til kynna. Það er hægt að hafa svona lítið „ORGAN DONOR“-spjald (varúð, PDF-tengill) í veskinu — og það er um að gera — en það er bara ábending og hefur ekkert lagalegt gildi. Ákvörðunin er aðstandenda. Við getum tjáð vilja okkar en ekkert knýr þá til að fara eftir því. Furðuoft gera þeir það ekki.

Mætti ekki bæta þessu í þjóðskrá? Það er kannski til of mikils mælst, þar sem Hagstofan ræður enn ekki við að rúma fleiri en þrjátíu stafi í nafni. Þorgerður Sigurlína Sveinbjörnsdóttir verður enn að sætta sig að heita Þorgerður Sigurlína Sveinbjörn í þjóðskrá. Það er þá kannski bjartsýni að ætla að bæta við einum já/nei/ekkiljóst-dálki. Og kannski fyndist Persónuvernd það líka alveg ótækt.

Ágúst Ólafur Ágústsson leggur til að hafa þessar upplýsingar á ökuskírteinum. (Ákveðnir gallar þar: ekki allir hafa ökuskírteini. Sumir mega ekki einu sinni hafa það.)

Sumir læknar leggja til að ætlað samþykki sé látið gilda, þ.e. að nota megi líffærin úr öllum sem deyja nema þeir hafi sérstaklega tekið hið gagnstæða fram. Þetta gildir til dæmis á Spáni, í Belgíu og í Austurríki. Væntanlega yrði rifist svolítið yfir slíkri tillögu.

Í öllu falli mætti gjarnan gera kerfið skýrara en það er núna. Það er illþolandi tilhugsun að líffæraþegar deyi eða bíði endalaust langveikir og þjáðir, á meðan líffæri fara í súginn þótt eigendur þeirra hefðu alveg verið til í að gefa þau, ef þeir hefðu hugsað út í að láta það í ljós.

Ég fór á kammertónleika í kvöld og naut þeirra mikið; þar voru leiknir Kontrastar eftir Bartók fyrir fiðlu, klarinett og píanó, og píanókvintettarnir eftir Schumann og Brahms sem ég hef haft dillu fyrir síðan áður en mér spratt grön. Ég hafði kvintettana í eyrunum á „repeat“ á meðan ég las Hobbitann og Hringadróttinssögu granlaus. Þeir eru órjúfanlega tengdir Tolkien í höfðinu á mér (Brahms sérstaklega), þegar ég heyri þá finnst mér ég fylgjast með loðinlappa smáfólki í langferð. Og ég meina það vel.

Allir hljóðfæraleikararnir voru færir og tónlistin skemmtileg og vel flutt og ég fékk mikið út úr þessu.

<innistæðulítið besserwiss hefst>

Það var bara eitt: Víkingur Heiðar Ólafsson er ákaflega góður píanisti … of góður til að vera að hamra.

Ekki hamra. Plís ekki hamra. Kannski í Bartók, hann er svo fríkí. En Brahms er ekki sami harðskallinn, hann er allur marblettóttur eftir viðureignina. Ekki hamra Brahms. Ég veit að stafirnir „hamr“ koma fyrir í nafninu hans. Það er engin afsökun. Þetta var frábært og ég fékk gæsahúð og svitakast og fílaði þetta í botn en plís ekki hamra.

Ég veit, ég veit, „gerðu sjálfur betur.“ Ég myndi auðvitað ekki spila þennan kvintett eins vel, hvað þá betur. Nema kannski að því leyti einu að ég myndi ekki hamra.

En þetta var æði.

(En samt, ekki hamra.)

<innistæðulitlu besserwissi lýkur>

Mitt eigið net árnar lesendum öllum — eða eftir atvikum báðum — heilla á nýju ári og þakkar fyrir samvistirnar, á neti og í návígi, á liðnum árum.

Haldið þið að við séum eitthvað skárri?

Munar nokkuð nema fáeinum árum?

Menntamálaráðherra er að missa það. Nú stendur til að segja í lögum að starfshættir grunnskóla skuli mótast af:

„umburðarlyndi, jafnrétti, lýðræðislegu samstarfi, ábyrgð, umhyggju, sáttfýsi og virðingu fyrir manngildi.“

Frumvarpið hefur vitanlega tendrað bál illdeilna, enda hrein brjálsemi, hatrömm aðför að rótgrónum hefðum þessa lands.

Sem betur fer hafa réttsýnir menn sameinast um að skera upp herör gegn því að þessi ókjör megi verða að lögum.

Þeir sjá glöggt hvílíkt óheillaskref það yrði, að taka upp ofangreind siðgæðisviðmið.

Ég er ekki að skálda þetta upp.

Fréttablaðið birti í gær flennistóra frétt með fyrirsögninni „Vantrú vill Lofsönginn burt.“ Þar er vitnað í Matthías Ásgeirsson, formann Vantrúar, í þá veru að þjóðsöngurinn sé ótækur. Vísað er í þetta á forsíðu líka, með fyrirsögninni „Vilja nýjan þjóðsöng.“

Blaðamaður gætir þess vandlega að láta þetta tvennt ekki koma fram (sjá pistil Matthíasar):

1. Matthías vakti ekki máls á þessu heldur tók undir með blaðamanni um það.
2. Matthías lagði áherslu á að það væri ekki á dagskrá að berjast gegn þjóðsöngnum og að slík umræða kæmi málstað félagsins bara illa.

Samt er samtalið sett fram sem frétt um að Matthías hafi blásið til herferðar gegn þjóðsöngnum. Það er varla óvart.

Það er víst betra að vara sig þegar Freyr á Fréttablaðinu hringir.

Faðir Abraham ónáðaður við dráp sonar síns.

Fulltrúi guðs meðal manna, sr. María Ágústsdóttir, kveður mig eiga í vandræðum með kærleikann:

„Án elskunnar til Guðs er erfitt að koma fram við fólk af kærleika.“

„Að elskan til Guðs er undanfari, forsenda, elskunnar til náungans er hins vegar ljóst af bæði textanum úr 5. Mósebók og guðspjallinu, Mk 10.17-27.“

Þar fór í verra. Þetta er víst bara einhver uppgerð í mér.

Það er skemmtilega bíræfið, þegar spyrða á náungakærleik saman við guðstrú, að vísa í Mósebækurnar því til sönnunar. Óvíða í Biblíunni er kærleiksboðun guðsins eins vemmilega á reiki.

• Í fyrstu Mósebók skipar guðinn Abraham að drepa ungan son sinn, Ísak. Hann stöðvar hann á elleftu stundu…
• … en því láni er ekki að fagna í annarri Mósebók. Þar drepur guðinn hvern einasta frumburð í Egyptalandi — jájá, guð kristinnar trúar drepur lítil, alsaklaus börn — fyrir misgjörðir Faraós.
• Í þeirri þriðju lýsir hann nokkur afbrot „dauða verð,“ meðal annars kynmök á meðan á blæðingum stendur, spásagnir, og að „lastmæla nafni Drottins.“ Fyrir þá óhæfu er skylt að grýta menn til bana.
• Í þeirri fjórðu fyrirskipar guðinn að ef giftur maður verður afbrýðisamur — þ.e. bara grunar konu sína um framhjáhald, án neinna sannana — þá skuli hún neydd til að drekka drullumall, vígt vatn blandað mold úr gólfinu. Ef hún veikist telst sekt hennar sönnuð og hún á skilið að vera fársjúk og ófrjó um alla ævi.
• Í fimmtu Mósebók — þeirri sem sr. María hefur til sannindamerkis um forsendur mannlegs kærleiks — heyja Ísraelsmenn stríð með fulltingi guðs síns á hendur nokkrum borgum „með því að gjöreyða hverja borg að karlmönnum, konum og börnum“ og eigna sér „ránsfenginn“ sem eftir verður innan um blóði drifin barnalíkin.

Það er auðvitað morgunljóst að mér reynist „erfitt að koma fram við fólk af kærleika“ án þess að elska þennan dyggðum prýdda guð.

Mörgum mislíkar að svona atriði séu dregin saman, finnst það óþægilegt og ókurteist, einhver þarflaus ótuktarskapur. En þegar guðstrúin er sögð vera ómissandi undirstaða siðferðis okkar og kærleiks, þá koma voðaverk guðsins málinu sannarlega við. Biblían rekur þau kinnroðalaust, jafnvel með stolti; „Guð er mikill.“

Nú er komin út ný þýðing, lagfærð til að falla betur að nútímanum. Þar eru komin „systkin“ í stað „bræðra,“ svona eins og þýðendur hafi ákveðið: „skítt með barnadrápin, það má standa, en kynjaslagsíðan — hún skal út!“