Mitt eigið net

Ég get ekki ábyrgst að ég hafi ekki einhvern tíma gerst sekur um kynþokkafordóma.

Í fyrirsögn í Vegvísi Landsbankans:

Hrísgrjónaverð rís

Því alveg ótengt, í Viðskiptablaðinu Markaðnum í morgun:

… að til standi að egna gildrur fyrir spákaupmenn sem tekið hafi stöðu gegn íslensku efnahagslífi, svokallaðar bjarnargildrur, væntanlega með vísun í bandaríska fjárfestingarbankann Bear Stearns.

Úbbs. Bjarnargildrur heita eftir björnum (e. bears), þeim sem veðja á verðlækkanir á mörkunum. Það er neyðarlegt að þeim sem skrifa um fjármálamarkaði í Viðskiptablaðið Markaðinn sé það ekki ljóst. Þessi orðnotkun er alkunna í geiranum.

Bankinn heitir (eða hét) einfaldlega eftir stofnendunum Joseph Bear og Robert Stearns. Heitin „bull“ og „bear“ á bjartsýnum og svartsýnum fjárfestum eru a.m.k. 140 árum eldri en Bear Stearns.

Ég eignaði í fyrstu Viðskiptablaðinu þessa bommertu. Það var mín bommerta, þetta var víst Markaðurinn að villa á sér heimildir með laxableika pappírnum.

Ég hringdi rétt áðan í 112 vegna þess að ég gekk fram á tvo menn að ráðast að þeim þriðja á Lækjartorgi, beint fyrir framan mig um hábjartan dag. Annar þeirra lamdi hann nokkrum sinnum með kylfu, hinn æpti eitthvað, og þeir sneru hann niður.

Á meðan ég reyndi að lýsa þessu sá ég annan mann snúinn niður rétt hjá, í Austurstrætinu; hann grenjaði hátt, sagðist vera brotinn og spurði „hvað er að ykkur?“ Neyðarlínan skellti á mig, sjálfsagt vegna þess að ekkert heyrðist í mér hvort eð er fyrir bílflautum bensínmótmælenda.

Svo sá ég árásarmennina tala í talstöðvar og kalla á aðstoð. Þeir voru óeinkennisklæddir, en hljóta að hafa verið lögreglumenn. Ég sá ekki hvað hinir sigruðu höfðu sér til sakar unnið. Vonandi var það ærið.

Ekkert um þetta á forsíðu mbl.is ennþá. En ég er ekki að gabba. Þarna voru væntanlega þessir herramenn á ferð — ótengdir bensínmótmælunum sem stóðu yfir.

Fjör í miðbænum.

Jæjajá.

Ég brá mér í Bláfjöll í dag að kenna bróðursyni mínum á skíði. Þar voru þúsundir manna í blíðskaparveðri og ég hafði gaman af. Furðulega langt er síðan ég renndi mér síðast á snjó.

Ennþá lengra er síðan ég lék síðast bingó. Sjálfsagt er það engin tilviljun. Bingó er, að mig minnir, sálardeyðandi leiðinlegt.

Samt leyfist þjóðinni að skemmta sér á skíðum á þessum degi … en landslög banna bingó.

Ef þingmönnum hefði hugkvæmst fyrir áratugum að banna skíðaíþróttir á föstudeginum langa, þá þætti íhaldssömu fólki frámunaleg frekja og kjánaskapur að einhverjar demonstrerandi ótuktir færu bara samt á skíði upp í opið geðið á valdstjórninni.

En fyrst þetta er ekki nú þegar í lögum dytti engum í hug að banna skíðaíþróttir á föstudaginn langa, þótt þær séu vinsæl skemmtun sem afvegaleiðir hjörðina frá tilhlýðilegu helgihaldi — a.m.k. meira en bingó megnar nokkurn tíma.

Eins, ef þingmenn hefðu ekki bannað bingó fyrir áratugum hefði varla nokkur maður metnað fyrir því að meina fólki bingóspil í dag.

En fyrst bannið er nú þegar í lögum þykir íhaldssömu fólki frámunaleg frekja og kjánaskapur að einhverjar demonstrerandi ótuktir haldi bara samt bingó upp í opið geðið á valdstjórninni.

Þetta minnir á fyrrnefndan bróðurson minn. Þegar hann er vakandi vill hann engan veginn fara að sofa. Þegar morgnar vill hann fyrir enga muni fara á fætur. Þegar hann á að fara í bað viðhefur hann borgaralega óhlýðni. Svo vill hann ómögulega koma upp úr. Óbreytt ástand er fyrir öllu.

En hann þröngvar ekki breytingafælni sinni upp á aðra, segir ekki öðrum hvað þeir mega og mega ekki gera. Og þó svo væri — þá er hann sex ára. Löglega afsakaður.

Kjánaleg og þarflaus löggjöf sem hvorki er fylgt né framfylgt rýrir virðingu okkar allra fyrir lögunum.

Stærsta forsíðufyrirsögn Fréttablaðsins í dag er um að maður á Fáskrúðsfirði hafi komist í tæri við lottósvindlara á netinu.

Ætli það slagi ekki í að ég hafi fengið hundrað svoleiðis meldingar í gegnum tíðina. Og það eru bara þær sem komast í gegnum sjálfvirku ruslpóstssíurnar.

Maðurinn virðist bara nokkuð stoltur af að hafa ekki fallið fyrir prettunum, ætlar að „leyfa þessum herramanni að engjast svolítið lengur“ … og óttast hann ekki neitt!

Þetta kallar maður að leika sér að eldinum. Spila með svona alþjóðaglæpamenn og bíða svo bara upp á von og óvon um að þeir mæti á Fáskrúðsfjörð til að hefna sín grimmilega. Þessi maður lifir á ystu nöf!

Reyndar iðka það sumir sem hobbý að spila með svindlarana, og þykir sérstaklega vel að verki staðið ef tekst að pretta út úr þeim bjánalegar myndir eða jafnvel peninga. Það er varla löglegt — en ekki neitt yfirmáta siðlaust heldur.

En að þetta skuli verða forsíðufrétt, og það af Fáskrúðsfirði … það er æði.

Jafnvel þótt Softis hefði meikað það og gert alla ríka væri þetta jafnfyndið. Rúðustrikaða grafið án ása er skemmtilegt, en „the money quote“:

Dæmi um velgengni hluthafa:

Vitað er um mann sem seldi bifreið sína til að kaupa sér hlutabréf í félaginu og daginn eftir átti hann andvirði tveggja bifreiða.

Þarf frekari vitnanna við?

Töff texti í Pressu!

Svo heyrði ég þessa fyrirsögn hafða eftir einhverju blaðinu: „Leki skaut upp kollinum á Íþöku.“

Æði.

Mig langar að vera tættur í sundur og partarnir notaðir af öðrum.

Endurorðum það. Ég vil að allt nýtilegt úr mér verði haft öðrum til gagns þegar ég dey, hvort sem er til ígræðslu eða rannsókna. (Kannski ekki til átu, það gæti truflað mína nánustu. Sjálfur myndi ég varla kippa mér upp við það, þótt ég glaður vildi.)

Það kom mér á óvart að það er ekki til neinn listi hjá hinu opinbera sem hægt er að skrá sig á til að gefa þann vilja til kynna. Það er hægt að hafa svona lítið „ORGAN DONOR“-spjald (varúð, PDF-tengill) í veskinu — og það er um að gera — en það er bara ábending og hefur ekkert lagalegt gildi. Ákvörðunin er aðstandenda. Við getum tjáð vilja okkar en ekkert knýr þá til að fara eftir því. Furðuoft gera þeir það ekki.

Mætti ekki bæta þessu í þjóðskrá? Það er kannski til of mikils mælst, þar sem Hagstofan ræður enn ekki við að rúma fleiri en þrjátíu stafi í nafni. Þorgerður Sigurlína Sveinbjörnsdóttir verður enn að sætta sig að heita Þorgerður Sigurlína Sveinbjörn í þjóðskrá. Það er þá kannski bjartsýni að ætla að bæta við einum já/nei/ekkiljóst-dálki. Og kannski fyndist Persónuvernd það líka alveg ótækt.

Ágúst Ólafur Ágústsson leggur til að hafa þessar upplýsingar á ökuskírteinum. (Ákveðnir gallar þar: ekki allir hafa ökuskírteini. Sumir mega ekki einu sinni hafa það.)

Sumir læknar leggja til að ætlað samþykki sé látið gilda, þ.e. að nota megi líffærin úr öllum sem deyja nema þeir hafi sérstaklega tekið hið gagnstæða fram. Þetta gildir til dæmis á Spáni, í Belgíu og í Austurríki. Væntanlega yrði rifist svolítið yfir slíkri tillögu.

Í öllu falli mætti gjarnan gera kerfið skýrara en það er núna. Það er illþolandi tilhugsun að líffæraþegar deyi eða bíði endalaust langveikir og þjáðir, á meðan líffæri fara í súginn þótt eigendur þeirra hefðu alveg verið til í að gefa þau, ef þeir hefðu hugsað út í að láta það í ljós.

Ég fór á kammertónleika í kvöld og naut þeirra mikið; þar voru leiknir Kontrastar eftir Bartók fyrir fiðlu, klarinett og píanó, og píanókvintettarnir eftir Schumann og Brahms sem ég hef haft dillu fyrir síðan áður en mér spratt grön. Ég hafði kvintettana í eyrunum á „repeat“ á meðan ég las Hobbitann og Hringadróttinssögu granlaus. Þeir eru órjúfanlega tengdir Tolkien í höfðinu á mér (Brahms sérstaklega), þegar ég heyri þá finnst mér ég fylgjast með loðinlappa smáfólki í langferð. Og ég meina það vel.

Allir hljóðfæraleikararnir voru færir og tónlistin skemmtileg og vel flutt og ég fékk mikið út úr þessu.

<innistæðulítið besserwiss hefst>

Það var bara eitt: Víkingur Heiðar Ólafsson er ákaflega góður píanisti … of góður til að vera að hamra.

Ekki hamra. Plís ekki hamra. Kannski í Bartók, hann er svo fríkí. En Brahms er ekki sami harðskallinn, hann er allur marblettóttur eftir viðureignina. Ekki hamra Brahms. Ég veit að stafirnir „hamr“ koma fyrir í nafninu hans. Það er engin afsökun. Þetta var frábært og ég fékk gæsahúð og svitakast og fílaði þetta í botn en plís ekki hamra.

Ég veit, ég veit, „gerðu sjálfur betur.“ Ég myndi auðvitað ekki spila þennan kvintett eins vel, hvað þá betur. Nema kannski að því leyti einu að ég myndi ekki hamra.

En þetta var æði.

(En samt, ekki hamra.)

<innistæðulitlu besserwissi lýkur>