Atli virðist vera í prýðilegum félagsskap á blogg.is (sem ekki skyldi rugla saman við hið feigðarföla blog.is)
Æi, þurfti nú Atli Harðarson að koma og eyðileggja allt.
Ég er mjög gramur út í hann núna.
Það er vegna þess að ég neyðist til að tengilblogga í annað skiptið á nokkrum klukkutímum … og viðurkenna að þetta er bara assvíti skemmtilegt innlegg hjá honum.
(Og ekki vanþörf á skemmtuninni eftir kvöldstund með Chernobyl-börnum.)
„A.m.k. lærir enginn gagnrýna hugsun af því einu að meðtaka klisjur um gildi hennar“ — gullið. Ég fer að sofa skælbrosandi.
Ég hef bara tvennt við pistil hans að athuga:
- Atli hefur varla verið neitt meira dæmigert barn þá en hann er dæmigerður fullorðinn maður nú. Það er varasamt að draga ályktanir um fólk almennt af því hvað áhrif innræting í barnaskóla hafði (eða hafði ekki) á Atla Harðarson.
- Þessir tveir áróðursmenn voru kommúnisti og kirkjufrú. Eitt af því sem kommúnistum er sérstaklega í nöp við er kirkjur. Og það er oft gagnkvæmt, a.m.k. tók hann fram að svo var í tilfelli þessarar prestsfrúar. Kannski er meinhollt og þroskandi að láta toga í hægri handlegginn ef — og aðeins ef — jafnfast er togað í þann vinstri.
Niðurstaða síðara atriðisins liggur ljós fyrir, bláköld og ógnvænleg: mótvægi.
Við þurfum að draga þá nauðuga viljuga inn í barnaskólana okkar: múslimana, búddistana, Bahá’í-fólkið (sem verður líklega að þvinga til trúboðs með hörðu, þar sem þau banna sér það sjálf), framsóknarmennina, og — Guð sé oss næstur — Gunnar Þorsteinsson. Og guðleysingjana, vitanlega. Helst einhverja vel valda ofstækismenn úr hverjum flokki til að hræða líftóruna úr börnunum svo að þau drattist til að mynda sér skráp og eigin skoðanir. Hver sá heilaþvegill sem fer heim um eftirmiðdag án þess að ókvæðisorð ungra innblásinna hugsuða hafi dunið á honum skal telja sig hafa brugðist þann daginn.
We have a mission, ladies and gentlemen.