Mitt eigið net

Söngvari Tipex í svimandi sveiflu.

Fríkí nikkarinn með pípuna

Ég er hættur að kvarta undan því að Evróvisjón-lög séu útvatnaðar væmnar sykurklisjur. Fyrst Finnarnir í fyrra og nú — fyrir þá lesendur sem hafast við undir steini eins og ég — ísraelska lagið í ár (takk, Eyþór).

Hér á eftir fer textinn, eftir því sem ég kemst næst, með enskri þýðingu á hebreska rappinu (bútað saman héðan og þaðan með aðstoð orðabókar).

Jahérna.

כפתור אדום	Push the Button
מילים, לחן והפקה מוסיקלית: קובי אוז	Lyrics and music: Kobi Oz

The world is full of terror
If someone makes an error
He’s gonna blow us up to biddy biddy kingdom come
There are some crazy rulers
they hide and try to fool us
With demonic, technologic willingness to harm

They’re gonna push the button
push the button
push the bu-
push the bu-
push the button

Il ya plein de souffrance
Dans les rues il y a trop de violence
Et on a beaucoup de chance d’être vivant même pas blessés.
Avancement tactique de régime fanatique
Situation tragique qui me met les larmes aux yeux

And I don’t want to die
I want to see the flowers bloom
Don’t want to go kaputt kaboom
And I don’t want to cry
I wanna have a lot of fun
Just sitting in the sun

But nevertheless …

He’s gonna push the button
push the button
push the bu-
push the bu-
push the button

מסרים מתפוצצים עלי טילים מתעופפים וגם נופלים עלי שוטרים וגנבים מתרוצצים עלי הם קופצים עלי מתקרצצים עלי אללי אללי תענה לי אלוהי הי	Messages are blowing up on me, Missiles are flying and falling on me, Cops and robbers running around on me, And they’re jumping on me, bothering me. My god, my god, answer me god?
הסיוט הזה ארוך מדי כשאני בקושי חי וכולם מכוונים אלי זה מוקדם לשיר אולי שנתתי לך חיי ווי ווי – המשטרה וויאוו וויאוו – צוות הצלה	This nightmare is too long, When I am barely alive and everybody is aiming at me it might be too soon to sing “I Gave My Life for Thee” Why, why – police patrol Wow, wow – paramedical
הנה זה בקדם שיר ללא סלאם אדום זה לא רק צבע זה יותר כמו דם שוב עוצר בלב את הנשימה שלא תפרח עכשיו הנשמה	Here it is in the Kdam (í forkeppninni), a song without Salam (án friðar). Red is not just a color, it’s more like blood, Stopping my breath again, So my soul won’t pop out.
הנה מלחמה הנה הנשמה בום בום זה מה שקורה עכשיו בין רקטה למצ’טה בין צופה לכתב בין מחטף לנחטף בין גשום לשרב	Here is war, here is the soul [or: here is war, here is CPR] Boom boom this is what is happening now, Between rocket and machete, between viewer and reporter, Between underhanded opportunism and kidnapping,
הסלמה במדרגות עולה ותופסת קו כלום כלום זה מה שכולם עושים קיצונים מקצינים וקצינים מרצינים התמימים מתמתנים ממתינים לנתונים ועונים: שכולם חסרי אונים	Escalation rises up the stairs and takes a (front) line. Nothing is what everybody does. Extremists getting more extreme and officers acting serious, The naive turn to moderation and wait for information And answer that everyone is helpless.
עולם כולו דמונים שאנחנו סתם פיונים ושמפיונים עם ז’יטונים מחליטים מה שיהיה ניהול בעצלתיים, אוניה מלאה במים וכולם שותים לחיים וטובעים זה לצד זה	A world full of demons, and we are only pawns, And champions with poker chips decide what will be. Things are run slowly, a ship full of water, And everybody is drinking l’chaim, drowning next to each other.
אולי זה חד מדי צריך לשיר שירי דקלים שירי מדבר ללא דגלים אני עוד חי חי חי ואם ימשיך להיות מפחיד רק אז אני אגיד:	Maybe this is too blunt, maybe we should sing about palm trees, Sing about a desert without flags. I’m still alive alive alive, and if it continues to be frightening, Only then will I say:

I’m gonna push the button
push the button
push the bu-
push the bu-
push the button

Hvað varð um húbba húlle húlle húlle?

Ég þurfti áðan að hringja í þjónustuver EJS vegna bilunar í tölvu.

Ég hlakkaði lítið til. Við vitum nú öll hvernig þjónustuver tölvufyrirtækja eru, er það ekki?

Greinilega ekki. Sú sem svaraði (hvað sem hún nú heitir) var kurteis og hjálpfús, skildi allt strax og vissi mætavel hvað hún var að tala um, útskýrði nokkra kosti í stöðunni, og við fengum skjótt niðurstöðu í málið — niðurstöðu sem fól ekki í sér að ég keypti neitt af EJS. Tölvan var ekki í ábyrgð og ekki keypt hjá EJS, og um það var heldur ekki spurt.

Ég vissi eiginlega ekki hvaðan á mig stóð veðrið.

Ókunnur starfsmaður þjónustuvers EJS fær hér með hrós fyrir framkomu og frammistöðu sem mætti gjarnan vera algengari í þessum bransa!

Atli virðist vera í prýðilegum félagsskap á blogg.is (sem ekki skyldi rugla saman við hið feigðarföla blog.is)

Æi, þurfti nú Atli Harðarson að koma og eyðileggja allt.

Ég er mjög gramur út í hann núna.

Það er vegna þess að ég neyðist til að tengilblogga í annað skiptið á nokkrum klukkutímum … og viðurkenna að þetta er bara assvíti skemmtilegt innlegg hjá honum.

(Og ekki vanþörf á skemmtuninni eftir kvöldstund með Chernobyl-börnum.)

„A.m.k. lærir enginn gagnrýna hugsun af því einu að meðtaka klisjur um gildi hennar“ — gullið. Ég fer að sofa skælbrosandi.

Ég hef bara tvennt við pistil hans að athuga:

1. Atli hefur varla verið neitt meira dæmigert barn þá en hann er dæmigerður fullorðinn maður nú. Það er varasamt að draga ályktanir um fólk almennt af því hvað áhrif innræting í barnaskóla hafði (eða hafði ekki) á Atla Harðarson.
2. Þessir tveir áróðursmenn voru kommúnisti og kirkjufrú. Eitt af því sem kommúnistum er sérstaklega í nöp við er kirkjur. Og það er oft gagnkvæmt, a.m.k. tók hann fram að svo var í tilfelli þessarar prestsfrúar. Kannski er meinhollt og þroskandi að láta toga í hægri handlegginn ef — og aðeins ef — jafnfast er togað í þann vinstri.

Niðurstaða síðara atriðisins liggur ljós fyrir, bláköld og ógnvænleg: mótvægi.

Við þurfum að draga þá nauðuga viljuga inn í barnaskólana okkar: múslimana, búddistana, Bahá’í-fólkið (sem verður líklega að þvinga til trúboðs með hörðu, þar sem þau banna sér það sjálf), framsóknarmennina, og — Guð sé oss næstur — Gunnar Þorsteinsson. Og guðleysingjana, vitanlega. Helst einhverja vel valda ofstækismenn úr hverjum flokki til að hræða líftóruna úr börnunum svo að þau drattist til að mynda sér skráp og eigin skoðanir. Hver sá heilaþvegill sem fer heim um eftirmiðdag án þess að ókvæðisorð ungra innblásinna hugsuða hafi dunið á honum skal telja sig hafa brugðist þann daginn.

We have a mission, ladies and gentlemen.

Í nýlegum pistli hvetur Þórunn Sveinbjarnardóttir mig sem karlmann til að „taka ábyrgð á framferði meðbræðra minna“ … þ.e.a.s. nauðgara.

Hún hvetur mig líka til að „mótmæla ofbeldi gegn konum hvar sem ég hef tækifæri til.“ Gott og vel; ég lýsi mig hér með kröftuglega mótfallinn því ofbeldi, eins og öðru ofbeldi. Mál til komið að ég tæki af skarið og kæmi út úr skápnum með þessa skoðun mína.

Hina hvatninguna ætla ég að grípa á lofti og gott betur: ég tek hér með ábyrgð á öllum stríðum, þjóðarmorðum, og öðrum óhroða sem aðeins karlmenn virðast fremja.

Jafnframt hvet ég Þórunni til að taka á sig ábyrgð á margvíslegum glæpum allra pólitíkusa, kvenna, Íslendinga, og meðlima annarra hópa sem hún kann að tilheyra.

Stafar ekki svona tal af einhverjum undirliggjandi misjafnlega meðvituðum grun um að „fimmti hver karlmaður sé nauðgari“? Aðhyllast kannski fleiri þá trú en fást til að viðurkenna það?

Af hverju þarf fólk sýknt og heilagt að skilgreina alla út frá hópum sem þeir tilheyra, og skilgreina hópana út frá verstu eintökum þeirra?

Á Vísindavefnum er fjallað um mismunandi drápsgetu hinna ýmsu tóbaksgerða. Þar kemur fram meðal annars:

Niðurstöður rannsókna sýna að dánartíðni þeirra sem reykja vindla er 34% hærri en hjá þeim sem ekki reykja.

Og ég sem hélt að dánartíðni mannsins væri 100%, óháð reykingum.

Ég er ekki bara að snúa út úr (ekki bara). Hvað þýðir þetta eiginlega? Hvernig er þetta skilgreint?

„Tíðni“ þýðir fjöldi á tímaeiningu. Þetta er þá líklega fjöldi dauðsfalla á ári. Þýðir þetta að 34% fleiri vindlareykingamenn en reyklausir deyi á ári? Varla, því að vindlareykingamenn eru ekki svo margir. Þýðir þetta þá að ef 1% af reyklausa hluta þjóðarinnar deyr á ári, þá deyi 1,34% af vindlareykjandi hluta þjóðarinnar á ári? Eða eitthvað annað?

Ég er ekki að rengja töluna — ég gæti það ekki, því að ég skil ekki hvað hún þýðir. Er þetta augljóst, er það bara ég sem skil það ekki?

Rakst á þessa glefsu úr háæruverðugum störfum löggjafarsamkundunnar okkar árið 1995:

Jón Baldvin Hannibalsson: Virðulegi forseti. Þessi ræða hæstv. forsrh. var þrátt fyrir allt mun skýrari en framsöguræðan. Hann vék að fjórum atriðum: Í fyrsta lagi því að ef tollar, t.d. magntollar, fara umfram bindingar þá eigi bindingar að víkja. Það er rétt. Og spurningin er þess vegna einfaldlega sú:
Forsrh.: Nei, það er öfugt.
JBH: Nei, hvor sem hærri er ef tollskráin þýðir það að farið er umfram bindingarnar, það má ekki fara umfram bindingarnar.
Forsrh.: Þú sagðir það ekki.
JBH: Jú, jú, það er það sem ég er að segja.
Forsrh.: Þú segir það núna.
JBH: Þetta liggur fyrir og hefur löngum legið fyrir og er alveg ljóst.
[...]

Ég mæli með upprifjun á sígildu grínatriði með svipuðu þema.

Hjá ÓB — Ódýru bensíni kostar lítrinn núna 115,30 krónur.

Á Olís kostar hann 116,20. Ég sparaði mér þá u.þ.b. fimmtíukall á fyllingunni; það nemur tæplega 3 km akstri á bílnum mínum. Best að muna að keyra ekki langt til að velja ÓB fram yfir Olís.

Ætti ekki ÓB að heita Ofurlítið minna dýrt bensín? Eða kannski 0,77% ódýrara bensín? Jafnvel ÁDB — Álíka dýrt bensín?

Neinei, það ætti að heita Óþarflega dýrt bensín: Í Olís á Sæbraut kostar lítrinn 112,70 krónur — talsvert minna en hjá ÓB og Atlantsolíu (þið vitið, þessum með slagorðið „Veljum samkeppni“). Og á Shell-stöðinni í Skógarhlíð er verðið 112,20 krónur.

Ódýrt bensín finnur maður sem sagt eftir staðsetningu, ekki vörumerki.

Best að stunda Skógarhlíðina: þar spara ég mér 230 krónur — næstum heila strætóferð! — á fyllingunni.

Af hverju að reiða sig á opinberar tölur þegar þú getur af eigin rammleik mælt hraða ljóssins heima hjá þér? Þú þarft bara örbylgjuofn, reglustiku, og sykurpúða.

Virkilega einfalt í framkvæmd, og skekkja innan við 5% á góðum degi.

Sjá leiðbeiningar.

Miðbærinn var pínulítið rökkvaður í gærkvöldi, því að eitthvað færri ljós loguðu en venjulega. Þar munaði þó ekki miklu. Vel hefði mátt lesa símaskrána úti á götu, eldspýtnalaust. Það er dimmara í dæmigerðri íbúðargötu í Bandaríkjunum öll kvöld.

Eftir dálítinn göngutúr stóðum við á Skólavörðustígnum og röbbuðum, en tókum loks eftir að götuljósin lýstu eins og endranær. Endurkoma ljóssins hafði alveg farið framhjá okkur. Slíkt var myrkrið.

Nújæja.