Hann José er dálítið spes.

1. Hann var þekktur meðlimur í kaþólska költinu Opus Dei, sem kom við sögu (sjálfsagt í ýktri mynd) í Da Vinci-lyklinum. Honum til hróss var hann rekinn úr söfnuðinum. Kannski var hann ekki nógu duglegur að reyra á sig gaddakeðjuna.
2. Hann er 13 barna faðir; ekkert að því í sjálfu sér en það er sannarlega óvenjulegt.
3. Hann sat í fangelsi í nokkur ár fyrir skattsvik og annað misferli, en kallar það pólitískar ofsóknir sósíalistastjórnarinnar spænsku, sem hann hafði gagnrýnt harðlega. Reyndar þjóðnýtti stjórnin í leiðinni samsteypuna sem hann hafði byggt upp, Rumasa (700 fyrirtæki, 65,000 starfsmenn, tekjur sem námu yfir 2% af landsframleiðslu Spánar), svo að það hefur verið eftir nokkru að slægjast fyrir hana að ljúga upp á hann sökum. Hann var a.m.k. sýknaður í hæstarétti árið 1999, en fékk engar bætur fyrir innisetuna.
4. Það lugu þó engir kommar því upp á José að hann mætti eitt sinn í réttarsal … í Súpermanbúningi. Hann skýrði það sem „kænskubragð til að koma andstæðingunum úr jafnvægi.“

José hefur hins vegar aldrei stofnað friðarsamtök, aldrei boðið sig fram til forseta, aldrei sprautað tómatsósu á neinn svo að vitað sé … og líklega aldrei orðið sér til skammar á djamminu í Reykjavík.

Financial Times orðaði þetta hispurslaust: „the Bank of England and the Financial Services Authority might have to think twice before allowing Jose Maria Ruiz-Mateos [to] take control of the mortgage lender.“

Hlutabréf í Northern Rock hækkuðu nú samt um rúm 6% í dag.

Tæknileg vandræði hafa plagað eina af Boeing 757-vélum þessa nepalska flugfélags undanfarnar vikur. Það er engin frágangssök, en stjórnendur félagsins hafa núna brugðist við vandanum með því að … fórna tveimur geitum fyrir framan vélina, til að friða himnaguð Hindúa, Akash Bhairav.

Vélin kvað vera komin í lag. Guðinn greinilega tilfreds í bili.

Þetta er dagsatt. Reuters lýgur ekki.

(Auðvitað væri allt annað mál að spenna greipar og biðja fyrir farsælli lausn vandans að hætti eðlilegra kristinna manna. Það væri öllu skynsamlegra og affarasælla. Sannarlega frá sjónarhóli geitanna.)

Þetta verð ég að prófa næst þegar ég slysast inn á Starbucks-stað. Leyndarmálið er víst að biðja um „short cappuccino,“ sem sést hvergi á verðlistum eða í auglýsingum. Fyrir þann leynifrasa fær maður ekki þennan leiðinda dunk af velgdri og ófreyddri mjólk heldur raunverulegan cappuccino, með jafnmiklu kaffi, betra bragði og áferð — og á lægra verði.

Ég trúi því þegar ég tek á því.

En hvers vegna er þessi vara leyndó? Starbucks segir að það sé vegna plássleysis á töflunni (!) en greinin skýrir þetta sem „markaðshlutun“ (e. market segmentation). Þeir sem hafa ekki ánetjast góðum cappuccino vilja einfaldlega fá stóran kaffidrykk; þeim þætti asnalegt að borga 11% minna og fá 33% minni drykk. Og uppskrúfuð cappuccino-snobbhænsn eins og ég koma hvort eð er ekki á Starbucks — nema kannski ef þau hafa heyrt af short cappuccino og gangast upp í að „vita um leyndóið.“

Ætli það sé ekki með svona markaðsklókindum sem Starbucks hefur náð að þrjátíufaldast að markaðsvirði síðustu 15 árin?

Mitt eigið net óskar landsmönnum og norðurhvelsbúum öllum gleðilegrar sumarsólstöðuhátíðar. Það er núna kl. 18:06 sem norðurpóllinn vísar næst sólu.

Skemmtilegur fídus: í kvöld verður sólsetur kl. 00:03 — þrjár mínútur yfir miðnætti.

Við ættum kannski einhvern tíma að þoka okkur yfir í rétt tímabelti.

Í faginu mínu er til orðtakið „targets are not estimates,“ eða „óskuð verklok eru ekki áætluð verklok.“ Tíminn sem fer í að búa til forrit er nefnilega nær alltaf margfalt meiri en tíminn sem var áætlaður til verksins.

Hvers vegna vanáætla menn verkið næstum alltaf, og það hrapallega? Vegna þess að þeir rugla saman tveimur alveg óskyldum hlutum:

1. hvenær búast má við að forritið verði tilbúið, og
2. hvenær þeir óska sér að forritið verði tilbúið.

„Hálft ár‽ En ég þarf það eftir þrjár vikur!“

„Ókei, við reynum þá eins og við getum að hafa það tilbúið eftir sex vikur.“ Og það verður áætlunin.

Svo verður forritið tilbúið eftir eitt og hálft ár. Ef Guð og álfarnir leyfa.

Áætlunin er þá vitagagnslaus, því að hún er úr tengslum við veruleikann.

—

Þetta gerist auðvitað ekki bara í hugbúnaðargerð.

Við ruglum gjarnan sannleiksgildi hlutanna saman við skemmtigildi þeirra, eða það hve ákjósanlegir þeir eru. Þetta eru alveg óskyldir hlutir, en við látum eins og þeir séu skyldir, eins og óskir okkar hafi einhver áhrif á raunveruleikann.

Margt fólk trúir til dæmis á álfasögur, og segist beinlínis gera það af því að þær séu skemmtilegar og meinlausar og það sé fallegt og spennandi og auðgi heiminn að hugsa að huldufólk sé til.

Ef við segðum þeim ljótar álfasögur, af álfum sem sitja um heimili þeirra til að éta börnin þeirra, þá myndu þau ekki trúa þeim sögum. Samt væri eini munurinn sá að það væri minna eftirsóknarvert að sögurnar væru sannar … við breyttum ekki trúverðugleika þeirra hið minnsta. Þetta hefur meira að segja verið prófað: tröllasögur eru líka til, en þeim trúir enginn. Auðvitað ekki. Tröll éta börn! Hver vill að svoleiðis sé til?

Það þykir ekki fínt eða kúl að tala um „rök.“ Þetta er fráhrindandi orð, það er „shibboleth“ leiðinlegs fólks sem best er að forðast að hlusta á. Sá sem talar um rök er nefnilega svona kaldlyndur andlaus tómhyggjumaður, þið vitið, og frá honum stafar ískaldri og vonarsnauðri þoku.

Rökhyggja er skraufþurr og köld, hún er leiðinleg og oft boðberi vondra tíðinda. Gegn henni stendur hinn hlýi vorþeyr trúar og vonar: óskhyggja, í allra bókstaflegustu merkingu, að velja hugmyndir sínar um veruleikann og sannleikann út frá eigin óskum. Óskhyggja er skemmtileg og notaleg og ber aldrei vond tíðindi.

Svo að hún er einfaldlega brúkuð í staðinn.

Fjör kenni oss eldurinn, frostið oss herði,
fjöll sýni torsóttum gæðum að ná.
Bægi sem kerúb með sveipanda sverði
silfurblár Ægir oss kveifarskap frá.

Þessi hugumstóru orð eru ekki í þjóðsöngnum okkar, þau eru úr kvæðinu Íslandi eftir Bjarna Thorarensen.

Í þjóðsöngnum er hins vegar að finna þetta:

• „vér kvökum“ (þrisvar)
• „með titrandi tár“ (þrisvar, og einu sinni „hrynjandi tár“)
• „vér föllum fram“ (tvisvar)
• „Vér lifum sem blaktandi, blaktandi strá.
  Vér deyjum, ef þú ert ei ljós það og líf,
  sem að lyftir oss duftinu frá.“

Svo kemur einhverjum á óvart að þjóðin sé sögð þjást af minnimáttarkennd.

Ætli þorra Íslendinga þyki þjóðsöngurinn lýsa hug þeirra vel?

Veit einhver hvers vegna nú rís þriggja metra gaddavírsgirðing í kringum Alþingi? Er þetta eitthvert langdregið aprílgabb? Er þingmeirihlutinn að grípa til örþrifaráða?

Ég verð að fara að taka almennilega myndavél með í vinnuna. Það gengur ekki að skúbba alltaf um Alþingi með gsm-símanum.

Ég:	Er miðstærðin af MacBook komin í hús?
Apple-búðin:	Nei, því miður.
Ég:	Hvenær er von á henni?
Apple-búðin:	Ja, hún fór af stað fyrir viku.
Ég:	Ókei, hún situr þá í skipi einhvers staðar?
Apple-búðin:	(hálfmóðguð) Neinei, ekki í skipi. Þær koma með flugi.
[augnabliksþögn]
Ég:	Það er skratti rólegt flug.
Apple-búðin:	Ja, þær koma nú alla leið frá Kína.

Eins gott að makkinn keyri hraðar en hann flýgur.