Mitt eigið net

Haldið þið að við séum eitthvað skárri?

Munar nokkuð nema fáeinum árum?

Menntamálaráðherra er að missa það. Nú stendur til að segja í lögum að starfshættir grunnskóla skuli mótast af:

„umburðarlyndi, jafnrétti, lýðræðislegu samstarfi, ábyrgð, umhyggju, sáttfýsi og virðingu fyrir manngildi.“

Frumvarpið hefur vitanlega tendrað bál illdeilna, enda hrein brjálsemi, hatrömm aðför að rótgrónum hefðum þessa lands.

Sem betur fer hafa réttsýnir menn sameinast um að skera upp herör gegn því að þessi ókjör megi verða að lögum.

Þeir sjá glöggt hvílíkt óheillaskref það yrði, að taka upp ofangreind siðgæðisviðmið.

Ég er ekki að skálda þetta upp.

Fréttablaðið birti í gær flennistóra frétt með fyrirsögninni „Vantrú vill Lofsönginn burt.“ Þar er vitnað í Matthías Ásgeirsson, formann Vantrúar, í þá veru að þjóðsöngurinn sé ótækur. Vísað er í þetta á forsíðu líka, með fyrirsögninni „Vilja nýjan þjóðsöng.“

Blaðamaður gætir þess vandlega að láta þetta tvennt ekki koma fram (sjá pistil Matthíasar):

1. Matthías vakti ekki máls á þessu heldur tók undir með blaðamanni um það.
2. Matthías lagði áherslu á að það væri ekki á dagskrá að berjast gegn þjóðsöngnum og að slík umræða kæmi málstað félagsins bara illa.

Samt er samtalið sett fram sem frétt um að Matthías hafi blásið til herferðar gegn þjóðsöngnum. Það er varla óvart.

Það er víst betra að vara sig þegar Freyr á Fréttablaðinu hringir.

Faðir Abraham ónáðaður við dráp sonar síns.

Fulltrúi guðs meðal manna, sr. María Ágústsdóttir, kveður mig eiga í vandræðum með kærleikann:

„Án elskunnar til Guðs er erfitt að koma fram við fólk af kærleika.“

„Að elskan til Guðs er undanfari, forsenda, elskunnar til náungans er hins vegar ljóst af bæði textanum úr 5. Mósebók og guðspjallinu, Mk 10.17-27.“

Þar fór í verra. Þetta er víst bara einhver uppgerð í mér.

Það er skemmtilega bíræfið, þegar spyrða á náungakærleik saman við guðstrú, að vísa í Mósebækurnar því til sönnunar. Óvíða í Biblíunni er kærleiksboðun guðsins eins vemmilega á reiki.

• Í fyrstu Mósebók skipar guðinn Abraham að drepa ungan son sinn, Ísak. Hann stöðvar hann á elleftu stundu…
• … en því láni er ekki að fagna í annarri Mósebók. Þar drepur guðinn hvern einasta frumburð í Egyptalandi — jájá, guð kristinnar trúar drepur lítil, alsaklaus börn — fyrir misgjörðir Faraós.
• Í þeirri þriðju lýsir hann nokkur afbrot „dauða verð,“ meðal annars kynmök á meðan á blæðingum stendur, spásagnir, og að „lastmæla nafni Drottins.“ Fyrir þá óhæfu er skylt að grýta menn til bana.
• Í þeirri fjórðu fyrirskipar guðinn að ef giftur maður verður afbrýðisamur — þ.e. bara grunar konu sína um framhjáhald, án neinna sannana — þá skuli hún neydd til að drekka drullumall, vígt vatn blandað mold úr gólfinu. Ef hún veikist telst sekt hennar sönnuð og hún á skilið að vera fársjúk og ófrjó um alla ævi.
• Í fimmtu Mósebók — þeirri sem sr. María hefur til sannindamerkis um forsendur mannlegs kærleiks — heyja Ísraelsmenn stríð með fulltingi guðs síns á hendur nokkrum borgum „með því að gjöreyða hverja borg að karlmönnum, konum og börnum“ og eigna sér „ránsfenginn“ sem eftir verður innan um blóði drifin barnalíkin.

Það er auðvitað morgunljóst að mér reynist „erfitt að koma fram við fólk af kærleika“ án þess að elska þennan dyggðum prýdda guð.

Mörgum mislíkar að svona atriði séu dregin saman, finnst það óþægilegt og ókurteist, einhver þarflaus ótuktarskapur. En þegar guðstrúin er sögð vera ómissandi undirstaða siðferðis okkar og kærleiks, þá koma voðaverk guðsins málinu sannarlega við. Biblían rekur þau kinnroðalaust, jafnvel með stolti; „Guð er mikill.“

Nú er komin út ný þýðing, lagfærð til að falla betur að nútímanum. Þar eru komin „systkin“ í stað „bræðra,“ svona eins og þýðendur hafi ákveðið: „skítt með barnadrápin, það má standa, en kynjaslagsíðan — hún skal út!“

Þetta er hjákátlegt og ofleikið og glórulítið — en það virðist vera gert af algerri einlægni og sannfæringu, af því tagi sem getur aðeins orðið til ef heilaþvotturinn hefst snemma og af krafti.

Að eitra viljandi huga ungra barna með þessum forneskjulegu hryllingssögum er … almennt bara talið allt í lagi.

Borgarfulltrúinn háli, Björn Ingi Hrafnsson, hefur víst klifað á því undanfarið að hann sé heiðarlegur og ærlegur.

Það er fallegt að syngja hinum sómakæru lof. Synd að þeir neyðist stundum til að taka lagið sjálfir.

Ég gekk eitt sinn í skóla í Kísildal. Fannst hann fínn.

Fyrir tveimur vikum var skipaður nýr „distinguished visiting fellow“ við Hoover-stofnunina við þennan skóla.

Slíka upphefð hlýtur varla nokkur maður nema vera virtur menntamaður og/eða afreksmaður á sviði sínu.

Þessi nýi andans jöfur heitir Donald Rumsfeld.

Aldeilis distinguished.

Vandræðabankanum Northern Rock var gerður sá heiður í dag að spænskur fjárfestir, José María Ruiz-Mateos, bauðst til að kaupa 10% hlut í honum.

Hann José er dálítið spes.

1. Hann var þekktur meðlimur í kaþólska költinu Opus Dei, sem kom við sögu (sjálfsagt í ýktri mynd) í Da Vinci-lyklinum. Honum til hróss var hann rekinn úr söfnuðinum. Kannski var hann ekki nógu duglegur að reyra á sig gaddakeðjuna.
2. Hann er 13 barna faðir; ekkert að því í sjálfu sér en það er sannarlega óvenjulegt.
3. Hann sat í fangelsi í nokkur ár fyrir skattsvik og annað misferli, en kallar það pólitískar ofsóknir sósíalistastjórnarinnar spænsku, sem hann hafði gagnrýnt harðlega. Reyndar þjóðnýtti stjórnin í leiðinni samsteypuna sem hann hafði byggt upp, Rumasa (700 fyrirtæki, 65,000 starfsmenn, tekjur sem námu yfir 2% af landsframleiðslu Spánar), svo að það hefur verið eftir nokkru að slægjast fyrir hana að ljúga upp á hann sökum. Hann var a.m.k. sýknaður í hæstarétti árið 1999, en fékk engar bætur fyrir innisetuna.
4. Það lugu þó engir kommar því upp á José að hann mætti eitt sinn í réttarsal … í Súpermanbúningi. Hann skýrði það sem „kænskubragð til að koma andstæðingunum úr jafnvægi.“

José hefur hins vegar aldrei stofnað friðarsamtök, aldrei boðið sig fram til forseta, aldrei sprautað tómatsósu á neinn svo að vitað sé … og líklega aldrei orðið sér til skammar á djamminu í Reykjavík.

Financial Times orðaði þetta hispurslaust: „the Bank of England and the Financial Services Authority might have to think twice before allowing Jose Maria Ruiz-Mateos [to] take control of the mortgage lender.“

Hlutabréf í Northern Rock hækkuðu nú samt um rúm 6% í dag.

Í frétt á Vísi:

Árni segist meðvitaður um að hluthafar í SPRON muni hagnast ríkulega á næstunni. Tilgangur hans með því að leggja stofnfé í fyrirtækið hafi hins vegar aldrei verið sá að græða.

Víst, viðurkenndu það, þú vissir vel að þetta gæti ávaxtast! Óþokki! Víxlari!

Mogginn fjallar um umdeilda auglýsingu:

„Á Biskupsstofu fengust þær upplýsingar að auglýsandinn yrði þó ekki kærður fyrir guðlast“

Þetta er um haustið 2007. Spænski rannsóknarrétturinn var lagður niður fyrir 173 árum og hafði þá ekki drepið neinn í átta ár. Við búum við ört skánandi vísindalegan skilning á hinu stóra og hinu smáa í heiminum og getum jafnvel grillt í árdaga hans. Við kunnum að erfðabreyta lífverum og greina þróun mannverunnar langt aftur í apaættir, ferðast út fyrir hnöttinn o.s.frv. Og mannréttindum og frelsi, sérstaklega tjáningarfrelsi, fleygir fram að flestu leyti.

En fólk talar enn í fyllstu alvöru um opinberar kærur og refsidóma … fyrir guðlast.

Voðalega ætlar þessi fjári að vera lífseigur.