„The louder he talked of his honor, the faster we counted our spoons.“

— Ralph Waldo Emerson

Borgarfulltrúinn háli, Björn Ingi Hrafnsson, hefur víst klifað á því undanfarið að hann sé heiðarlegur og ærlegur.

Það er fallegt að syngja hinum sómakæru lof. Synd að þeir neyðist stundum til að taka lagið sjálfir.

Í frétt á Vísi:

Árni segist meðvitaður um að hluthafar í SPRON muni hagnast ríkulega á næstunni. Tilgangur hans með því að leggja stofnfé í fyrirtækið hafi hins vegar aldrei verið sá að græða.

Víst, viðurkenndu það, þú vissir vel að þetta gæti ávaxtast! Óþokki! Víxlari!

Ég verð að fara að tempra þetta dauðaþema sem hefur óvart myndast hér. En fyrst þetta.

John Cleese hélt fallega kveðjuræðu í minningarathöfn vinar síns Grahams Chapmans, sem hafði látist úr krabbameini 48 ára gamall:

… and I guess that we’re all thinking how sad it is that a man of such talent, such capability for kindness, of such unusual intelligence, should now so suddenly be spirited away at the age of only forty-eight, before he’d achieved many of the things of which he was capable, and before he’d had enough fun.

Well, I feel that I should say, “Nonsense. Good riddance to him, the freeloading bastard, I hope he fries.”

Þetta sagði hann vini sínum til heiðurs, og útskýrði það vel: „Anything for him but mindless good taste.“

Thus the erectile organ comes to symbolize the place of jouissance [ecstasy], not in itself, or even in the form of an image, but as a part lacking in the desired image: that is why it is equivalent to the of the signification produced above, of the jouissance that it restores by the coefficient of its statement to the function of lack of signifier (-1).

— Jacques Lacan (via Alan Sokal)

Þetta meikaði örugglega sens í samhengi.

13:52	Hætt við klámráðstefnu hér á landi
14:11	Þingflokkar Alþingis harma klámráðstefnu

Harma missinn, þá?

Og það er sótt að kristninni. Það er sótt að kristninni í vestrænum samfélögum í dag, mjög eindregið. Það er sótt að henni frá herskárri guðsafneitun, og and-trú … og það er sótt að henni frá islam.

— hr. Karl Sigurbjörnsson, biskup Þjóðkirkjunnar, í Kompási á sunnudag

Æi já, þetta er ófært. Allar þessar röngu lífsskoðanir sýknt og heilagt að trana sér fram og þvælast fyrir.

Páfagarður gaf út árið 1999 endurskoðaðar reglur um særingar í fyrsta skipti frá árinu 1614 og eru prestar í þeim hvattir til að taka tillit til sálfræði nútímans þegar ákveðið er hvenær skuli beita særingum.

— frétt á mbl.is

Ég þurfti að lesa þetta aftur til að fullvissa mig um að ártalið væri ekki 1699.

Tekur einhver þessa stofnun alvarlega á 21. öldinni? Það er þá varla nema vegna þeirrar innrætingar, frá blautu barnsbeini, að það sé synd gegn guði að véfengja boðun kirkjunnar.

© Magnus Fröderberg/norden.org

„… og okkar víglína er einfaldlega sú, að allt sem hægt er að stöðva og öll áform sem eru ekki þegar óafturkræf, þau verða stöðvuð [...] ég lít þannig á, að það væri meira og minna óaðgengilegt fyrir Vinstrihreyfinguna – grænt framboð, að fara inn í ríkisstjórn við aðrar aðstæður en þær, að allt sem hægt væri að stöðva, yrði stöðvað.“

— Steingrímur J. Sigfússon í sunnudagsmogganum

Hér væri sanngjarnt að geta samhengis.

Sanngjarnt, en hreint ekki eins skemmtilegt.

Fótboltinn hefur alltaf haft forgang en nú stend ég frammi fyrir þeirri bláköldu staðreynd að ég fæ hærri laun sem verkfræðingur en sem atvinnumaður í knattspyrnu.

Já, nú er mælirinn fullur, réttlætiskenndin komin að þanmörkum. Hingað og ekki lengra.

Ef á þessu landi er einn einasti knattspyrnumaður á verkfræðingslaunum eða þaðan af verra … þá er það einum kúguðum knattspyrnumanni of mikið!

Það er bláköld staðreynd.

Hvenær ætlar þjóðin að hætta að níðast á þessu fólki?