Mitt eigið net

[fundið á project.ioni.st]

Í Reykjavík er gata meðfram sjó sem heitir Sæbraut.

Svo er þar önnur gata meðfram sjó sem heitir Ægisíða (með einu essi).

Á Dalvík er hins vegar gata meðfram sjó sem heitir … Martröð.

Prik fyrir það!

Systir mín:

„Ha, hefurðu ekki horft á House? Það er sko ekta fyrir þig, hann er svo ótrúlega vondur og sarkastískur og …“

Jæjajá.

Seðlabankastjórar hljóta að mega fá launahækkanir eins og aðrir. Eða hvað?

Hvernig væri að meitla laun hvers seðlabankastjóra í stein daginn sem hann byrjaði, og hækka þau aldrei? Þannig hefði hann persónulegan hvata til að halda verðbólgu í skefjum — og hlyti líka að hætta því fyrr sem honum tækist verr upp!

Byrjunarlaun nýrra seðlabankastjóra gætu fylgt neysluvísitölu, svo að það yrði ekki sífellt erfiðara að fylla embættin (alltaf soddan maus að finna einhvern í þetta), það væri bara hver og einn sem sæti uppi með fasta tölu.

Eru ókostir við þessa sérdeilis hraðsoðnu hugmynd? Mér dettur einn í hug: verðbólga og atvinnuleysi vega salt skv. hagfræðinni. Þegar annað lækkar hækkar hitt. Kannski gengi verðbólgubardaginn svo glimrandi vel að við lentum öll á sveitinni.

Svo gætu þeir jafnvel reynt að maka krókinn með því að framkalla húrrandi verðhjöðnun eins og í Japan, þannig að laun þeirra færu snarhækkandi að raunvirði.

Það væri í sjálfu sér afrek. Sagan segir að einhver mánaðamótin fyrir röskum tuttugu árum hafi íslenska bankakerfið lent í tölvukrísu. Neysluvísitalan hafði tekið upp á því að lækka á milli mánaða og óðara lögðust allar tölvur á hliðina. Það hafði gleymst að gera ráð fyrir slíku tilfelli í hugbúnaði Reiknistofu bankanna. „Svoleiðis gerist ekki hér.“

Það gerist nú samt við og við. En að laun seðlabankastjóra verði fastnegld við ráðningu? Það gerist seint hér.

Hér flattlænar enginn nema á hjartaritanum, eins og töffararnir á myndinni — en þau flattlænuðu einmitt á laun.

Í samhengi síðustu pistla er kjörið að rifja upp svolítinn Piet Hein:

Freedom means
you’re free to do
just whatever
pleases you;
— if, of course
that is to say,
what you please
is what you may.

Ég stóð niðri við tjörn og tók vondar fuglamyndir; á meðan flugu nokkrar einkaþotur yfir til lendingar. Einkennisstafir einnar þotunnar vöktu athygli mína.

Það er auðvitað bara heilbrigt og eðlilegt að eiga einkaþotu — en er ekki fullmikið að láta hana heita VP-CEO?

 Randall Munroe

Nokkur atriði:

• þetta ætti enginn að þurfa að skammast sín fyrir.
• xkcd — „a webcomic of romance, sarcasm, math, and language“ — er afar skemmtilegt.
• gólfflísadillan er einmitt ein merkinga orðsins xkcd skv. höfundi.

Þrymur Sveinsson og Borgar Þór Einarsson skrifa um X-Hvað-prófið og telja það vinstrisinnað, Samfylkingin og VG komi óeðlilega oft best út.

Könnum það. Mögulegar samsetningar svara í prófinu eru aðeins 5¹¹ = 48.828.125 talsins. Það er ekki neitt neitt. Ég renndi snöggvast í gegnum þær allar og tók saman hve oft hver flokkur „vann.“ ⁽¹⁾

Ég útbjó forrit til að keyra prófið hratt; stigaútreikningurinn kemur fram í viðauka í skjali Bifrastarnema. ⁽²⁾

Niðurstöðurnar voru þessar: ⁽³⁾

Í niðurstöðunum kemur sannarlega fram dálítil slagsíða til vinstri, þó ekki meiri en svo að Sjálfstæðisflokkur vinnur pínulítið oftar en Samfylkingin. Einbeittur brotavilji er varla fyrir hendi.

Heldur hallar á undirmálsflokkana tvo (þið vitið, þessa sem ganga út á að senda ýmist stóriðju eða lélega rúmenska harmónikkuleikara út í hafsauga). Þeir fá minnsta „fylgið“ í þessu prófi; þó er það margfalt meira fylgi en þeir mega vænta á kjördag.

Það er bráðskemmtilegt að formanni Sambands ungra sjálfstæðismanna þyki „ekki vera nokkur leið að taka prófið án þess að út úr því komi að maður eigi helst samleið með Samfylkingunni eða VG.“ Prófið er ofurlítið hlutdrægt en engan veginn nóg til að skýra þessa miklu erfiðleika. Kannski er formaður SUS bara á rangri hillu!

Kurt Vonnegut var örugglega bjartsýnastur allra bölsýnismanna. Cat’s Cradle endar með glaðhlakkalegri lýsingu á tortímingu lífs á Jörðinni; heimsendi með húmor.

Bókin er varla auðþýdd því að Vonnegut hefur gaman af orðaleikjum.

Í bokononisma, prýðilegum trúarbrögðum sem Vonnegut skáldaði upp, tíðkast sú vingjarnlega helgiathöfn að tvær manneskjur sitja berfættar andspænis hvor annarri og nudda saman iljum, „putting their soles together.”

Í Cat’s Cradle segir líka frá voðalegri uppfinningu, nýrri kristalbyggingu íss sem hefur bræðslumark við 45,8 °C. Undir þessu hitastigi kristallar efnið allt vatn umsvifalaust í fast form við snertingu, þ.m.t. heimshöfin og vatnið í mannslíkamanum. Þetta óknyttasama efni heitir ís-9, ice-nine … sem hljómar mjög líkt orðinu asinine, asnalegt. Vonnegut hefur þótt það orð hæfa vel þeirri iðju mannsins á 20. öld að finna praktískar og tímasparandi aðferðir við að leggja plánetuna sína í eyði.

Í frétt á mbl.is:

Alþjóðlega guðfræðinefnd Páfagarðs hefur sent frá sér skjal, sem ber yfirskriftina „Von um frelsun ungabarna sem deyja óskírð”. Þar kemur fram að eftir áratuga rannsóknir sé ljóst að óskírð börn, sem deyja, lendi ekki í forgarði vítis eins og til þessa hefur verið haldið fram.

Það er væntanlega flestum ljóst að þetta „rannsóknastarf“ sé kjánalegt. Samt þykir einhvern veginn ljótt að segja það upphátt. Hinir eldri sussa og segja „maður segir ekki svona.“

Kannski þykir sú hreinskilni ljót af sömu ástæðum og það þykir ljótt að sparka í liggjandi mann. En kaþólska kirkjan er með allra ríkustu og valdamestu liggjandi mönnum, og hefur feiknalega stjórn á hugum hundruða milljóna manna. Ég er bara mátulega vel stæður og það er rétt svo að ég stjórni mínum eigin huga. Ég held það sé óþarft að verja kaþólsku kirkjuna fyrir mér.

Þegar ég er skammaður fyrir að sparka í þennan liggjandi mann er það svolítið eins og mús sé skömmuð fyrir að sparka í tána á dauðvona risaeðlu.

Það er athyglisvert að orðalagið „áratuga rannsóknir“ sé notað. Er þetta tilraun kirkjunnar til að hljóma trúverðug, að láta eins og hún leiti sannleikans á eins agaðan og gagnrýnan hátt og vísindamenn?

Ætli „rannsóknir“ kaþólsku kirkjunnar leiði einhvern tímann í ljós t.d. að getnaðarvarnir séu raunar ekki syndsamlegar, eða samkynhneigð ekki viðurstyggð? Það er kannski bjartsýni, en hún uppgötvaði jú fyrir fimmtán árum að hún hefði nú kannski komið svolítið illa fram við Galíleó … 350 árum eftir að hann dó í stofufangelsi fyrir örgustu vísindaiðkun. Kirkjunni er ekki alls varnað.