Mitt eigið net

Á þessum merkisdegi eru eftirfarandi fréttir mest lesnar á Vísi.is:

• Afturendi Aniston vekur athygli – myndir
• Angelina Jolie þunglynd og sígrátandi – myndir
• Handleggir Madonnu vekja óhug – myndir
• Athyglisverð andlitsförðun Catherine Zeta-Jones – myndir
• Bubbi boðar til mótmæla
• Gallabuxur Katie Holmes gagnrýndar – myndir

Mótmælin sem Bubbi boðar til eru mótmæli gegn heiladauðu góni á fræga fólkið.

(Og þó, kannski las ég þá frétt hratt eða ekki. Athyglin reikaði. Vantaði myndir.)

Vandræðabankanum Northern Rock var gerður sá heiður í dag að spænskur fjárfestir, José María Ruiz-Mateos, bauðst til að kaupa 10% hlut í honum.

Hann José er dálítið spes.

1. Hann var þekktur meðlimur í kaþólska költinu Opus Dei, sem kom við sögu (sjálfsagt í ýktri mynd) í Da Vinci-lyklinum. Honum til hróss var hann rekinn úr söfnuðinum. Kannski var hann ekki nógu duglegur að reyra á sig gaddakeðjuna.
2. Hann er 13 barna faðir; ekkert að því í sjálfu sér en það er sannarlega óvenjulegt.
3. Hann sat í fangelsi í nokkur ár fyrir skattsvik og annað misferli, en kallar það pólitískar ofsóknir sósíalistastjórnarinnar spænsku, sem hann hafði gagnrýnt harðlega. Reyndar þjóðnýtti stjórnin í leiðinni samsteypuna sem hann hafði byggt upp, Rumasa (700 fyrirtæki, 65,000 starfsmenn, tekjur sem námu yfir 2% af landsframleiðslu Spánar), svo að það hefur verið eftir nokkru að slægjast fyrir hana að ljúga upp á hann sökum. Hann var a.m.k. sýknaður í hæstarétti árið 1999, en fékk engar bætur fyrir innisetuna.
4. Það lugu þó engir kommar því upp á José að hann mætti eitt sinn í réttarsal … í Súpermanbúningi. Hann skýrði það sem „kænskubragð til að koma andstæðingunum úr jafnvægi.“

José hefur hins vegar aldrei stofnað friðarsamtök, aldrei boðið sig fram til forseta, aldrei sprautað tómatsósu á neinn svo að vitað sé … og líklega aldrei orðið sér til skammar á djamminu í Reykjavík.

Financial Times orðaði þetta hispurslaust: „the Bank of England and the Financial Services Authority might have to think twice before allowing Jose Maria Ruiz-Mateos [to] take control of the mortgage lender.“

Hlutabréf í Northern Rock hækkuðu nú samt um rúm 6% í dag.

Í faginu mínu er til orðtakið „targets are not estimates,“ eða „óskuð verklok eru ekki áætluð verklok.“ Tíminn sem fer í að búa til forrit er nefnilega nær alltaf margfalt meiri en tíminn sem var áætlaður til verksins.

Hvers vegna vanáætla menn verkið næstum alltaf, og það hrapallega? Vegna þess að þeir rugla saman tveimur alveg óskyldum hlutum:

1. hvenær búast má við að forritið verði tilbúið, og
2. hvenær þeir óska sér að forritið verði tilbúið.

„Hálft ár‽ En ég þarf það eftir þrjár vikur!“

„Ókei, við reynum þá eins og við getum að hafa það tilbúið eftir sex vikur.“ Og það verður áætlunin.

Svo verður forritið tilbúið eftir eitt og hálft ár. Ef Guð og álfarnir leyfa.

Áætlunin er þá vitagagnslaus, því að hún er úr tengslum við veruleikann.

—

Þetta gerist auðvitað ekki bara í hugbúnaðargerð.

Við ruglum gjarnan sannleiksgildi hlutanna saman við skemmtigildi þeirra, eða það hve ákjósanlegir þeir eru. Þetta eru alveg óskyldir hlutir, en við látum eins og þeir séu skyldir, eins og óskir okkar hafi einhver áhrif á raunveruleikann.

Margt fólk trúir til dæmis á álfasögur, og segist beinlínis gera það af því að þær séu skemmtilegar og meinlausar og það sé fallegt og spennandi og auðgi heiminn að hugsa að huldufólk sé til.

Ef við segðum þeim ljótar álfasögur, af álfum sem sitja um heimili þeirra til að éta börnin þeirra, þá myndu þau ekki trúa þeim sögum. Samt væri eini munurinn sá að það væri minna eftirsóknarvert að sögurnar væru sannar … við breyttum ekki trúverðugleika þeirra hið minnsta. Þetta hefur meira að segja verið prófað: tröllasögur eru líka til, en þeim trúir enginn. Auðvitað ekki. Tröll éta börn! Hver vill að svoleiðis sé til?

Það þykir ekki fínt eða kúl að tala um „rök.“ Þetta er fráhrindandi orð, það er „shibboleth“ leiðinlegs fólks sem best er að forðast að hlusta á. Sá sem talar um rök er nefnilega svona kaldlyndur andlaus tómhyggjumaður, þið vitið, og frá honum stafar ískaldri og vonarsnauðri þoku.

Rökhyggja er skraufþurr og köld, hún er leiðinleg og oft boðberi vondra tíðinda. Gegn henni stendur hinn hlýi vorþeyr trúar og vonar: óskhyggja, í allra bókstaflegustu merkingu, að velja hugmyndir sínar um veruleikann og sannleikann út frá eigin óskum. Óskhyggja er skemmtileg og notaleg og ber aldrei vond tíðindi.

Svo að hún er einfaldlega brúkuð í staðinn.

Morgunblaðið fjallar, eins og aðrir fjölmiðlar, um einkalíf fræga fólksins, og í dag er fjallað um litlu dóttur þeirra Tom Cruise og Katie Holmes, Suri. Hún fer í klippingu einu sinni í viku, er yfirleitt höfð allsber, og þau banna fólki að tala nálægt henni.

Hárhirða og bann við tali er það minnsta. Þetta barn er í klóm költs, sértrúarsafnaðar sem gengur fyrir heilaþvotti.

Foreldrar hennar virðast hafa áskapað sér firringu sína sjálf með því að ganga í költið á fullorðinsárum. Barnið á hins vegar engan þátt í stöðu sinni; það er þvottekta fórnarlamb.

Hollywoodbörn geta vel lifað nokkuð heilbrigðu lífi þrátt fyrir frægð foreldra þeirra — en þessi vesalings stúlka á varla séns; það er ólíklegt að hún sigrist nokkurn tíma á þeim uppvexti sem hún á í vændum. Scientology er ekkert grín.

Þessar fréttir af dóttur TomKat-parsins fjalla um upphaf hræðilegrar misþyrmingar á barnshuga — og fjölmiðlar flokka þær undir frægafólksléttmeti.

Ef þau hefðu hana inni í krukku allan uppvöxtinn þannig að hún yxi líkamlega afmynduð myndi það lenda í öðrum fréttaflokki, og væntanlega myndi lögreglan skerast í þann „leik“ — en þau eru byrjuð að gera samsvarandi við huga hennar og það telst vera skemmtiefni í slúðurdálkum. „Híhí, sjáið hve sérvitur þau eru.“

Það er öllum hollt að fræðast um sértrúarsöfnuði til að geta hjálpað ættingjum og vinum sem gætu verið í hættu. Hér eru tveir fróðlegir vefir:

• Operation Clambake fjallar um Scientology sérstaklega.
• F.A.C.T.net reynir að vinna gegn skaðlegum sértrúarsöfnuðum eins og Amnesty International gegn líkamlegum pyntingum.

Thus the erectile organ comes to symbolize the place of jouissance [ecstasy], not in itself, or even in the form of an image, but as a part lacking in the desired image: that is why it is equivalent to the of the signification produced above, of the jouissance that it restores by the coefficient of its statement to the function of lack of signifier (-1).

— Jacques Lacan (via Alan Sokal)

Þetta meikaði örugglega sens í samhengi.

Keisarinn er hvergi eins misskeggjaður og í umræðu um umræðu um trú.

© Magnus Fröderberg/norden.org

„… og okkar víglína er einfaldlega sú, að allt sem hægt er að stöðva og öll áform sem eru ekki þegar óafturkræf, þau verða stöðvuð [...] ég lít þannig á, að það væri meira og minna óaðgengilegt fyrir Vinstrihreyfinguna – grænt framboð, að fara inn í ríkisstjórn við aðrar aðstæður en þær, að allt sem hægt væri að stöðva, yrði stöðvað.“

— Steingrímur J. Sigfússon í sunnudagsmogganum

Hér væri sanngjarnt að geta samhengis.

Sanngjarnt, en hreint ekki eins skemmtilegt.

Ég þurfti áðan að hringja í þjónustuver EJS vegna bilunar í tölvu.

Ég hlakkaði lítið til. Við vitum nú öll hvernig þjónustuver tölvufyrirtækja eru, er það ekki?

Greinilega ekki. Sú sem svaraði (hvað sem hún nú heitir) var kurteis og hjálpfús, skildi allt strax og vissi mætavel hvað hún var að tala um, útskýrði nokkra kosti í stöðunni, og við fengum skjótt niðurstöðu í málið — niðurstöðu sem fól ekki í sér að ég keypti neitt af EJS. Tölvan var ekki í ábyrgð og ekki keypt hjá EJS, og um það var heldur ekki spurt.

Ég vissi eiginlega ekki hvaðan á mig stóð veðrið.

Ókunnur starfsmaður þjónustuvers EJS fær hér með hrós fyrir framkomu og frammistöðu sem mætti gjarnan vera algengari í þessum bransa!

Sú gleðifrétt barst á mbl.is að islamstrúaður arabi hefði tekið sæti í ríkisstjórn Ísraels. Spurning hvorum guðinum ætti að þakka fyrir þá mildi; líklega báðum (eða vera dipló og segja þá einn og hinn sama).

Á þessa frétt skrifar Skúli G. Jensson athugasemd, svohljóðandi:

Ég sé Palestínumenn gera það sama!

Þetta er munurinn á Ísraelsmönnum og Palestínumönnum í hnotskurn.

Athuga ber að hér virðist ekki borið saman eðli stjórnmálaástandsins í Palestínu og í Ísrael — heldur eðli fólksins í Palestínu og Ísrael.

Oj.

En auðvitað væri ósanngjarnt af mér að kalla þetta „kristilegt hugarfar í hnotskurn,“ fyrir það eitt að menn virðast vera því hlutdrægari stuðningsmenn Ísraels sem þeir eru meira kristnir.

Um kristilegt hugarfar þurfum við nefnilega ekki að ráðfæra okkur við milliliði; við getum lesið hvernig Kristur sjálfur sýndi hug sinn í orði og verki. Í því skyni er sígild fræðsla að rifja upp Matteus 15:22-28 — ekki vegna þess að sú saga sé dæmigerð, heldur einmitt vegna þess að hún er sagan sem gleymdist að fegra:

22Þá kom kona nokkur kanversk úr þeim héruðum og kallaði: „Miskunna þú mér, herra, sonur Davíðs! Dóttir mín er mjög kvalin af illum anda.“

23En hann svaraði henni engu orði. Lærisveinar hans komu þá og báðu hann: „Láttu hana fara, hún eltir oss með hrópum.“

24Hann mælti: „Ég er ekki sendur nema til týndra sauða af Ísraelsætt.“

25Konan kom, laut honum og sagði: „Herra, hjálpa þú mér!“

26Hann svaraði: „Ekki sæmir að taka brauð barnanna og kasta því fyrir hundana.“

27Hún sagði: „Satt er það, herra, þó eta hundarnir mola þá, sem falla af borðum húsbænda þeirra.“

28Þá mælti Jesús við hana: „Kona, mikil er trú þín. Verði þér sem þú vilt.“ Og dóttir hennar varð heil frá þeirri stundu.

Kannski hefur arabinn kallað ríkisstjórnarsætið „mola sem féll af borðum húsbænda hans“ af Ísraelsætt … og uppskorið miskunn með semískum semingi fyrir þá undirgefni, eins og kanverska konan?

Auðvitað þýðir þetta ekki að kristilegt hugarfar sé ljótt. Það er bara ekkert betra en hvert annað hugarfar.

Gyðingar og kristnir eru ekkert verri en annað fólk … en það verður brakandi blíða í Neðra þann dag sem ég samþykki að þeir séu betri.

Og sjálfsagt meinti Skúli þetta ekki eins og það hljómaði. Ég er hins vegar hræddur um að Kristi hafi verið fúlasta alvara, honum fannst kanverska konan léleg og óverðug fyrir það eitt að vera kanversk … en hann var nú líka breyskur, mennskur maður, og barn síns tíma. Og Skúli er þá Kristi fremri að þessu leyti — hann kæmi ekki svona fram við útlending fyrir það eitt að vera útlendingur! Enda nýtur Skúli, og við öll, tvö þúsund ára framþróunar mannlegrar hugsunar síðan Kristur var uppi.

Í huga sumra Bandaríkjamanna — einkum þeirra sem eru með orðið liberty á heilanum — er orðið liberal eitthvert versta skammaryrði sem ensk tunga býður upp á.

Orðið libertarian þýðir síðan allt annað, og þeir sem kalla sig libertarian gefa flestir lítið fyrir bæði liberals og hina liberty-hneigðu hatursmenn þeirra, og kasta atkvæðum sínum jafnvel í einhvern sérvitringaflokk með enn minna fylgi en Frjálslyndir eða Framsókn.

Vel á minnst, frjálslyndir. Á íslensku háttar ámóta skringilega um orðin „frjálshyggju“ og „frjálslyndi,“ en þessar tvær hneigðir rúmast illa í sama kollinum. Jafnvel ekki í sama vinahópnum, þegar um hastarleg tilfelli er að ræða. Frjálslyndum og frjálshyggnum lyndir oft (hygg ég) alveg bölvanlega saman, því að lyndir eru yfirleitt jafnaðarmenn, og hyggnir ójafnaðar.

Af orðanna hljóðan virðist helsti munurinn á frjálshyggju og frjálslyndi vera að frelsisástin tengist hyggjuviti í öðru en lundarfari í hinu. Enda er alkunna að orðanna hljóðan er sjaldnast brúkleg til skilningsauka.

Hitt er hins vegar morgunljóst: orðið frjálslyndi er á hraðri niðurleið — og tók einmitt væna dýfu í dag.

Við óskum öll Magnúsi Þór til hamingju með stýrimannsembættið á óásjálegri bátskænu sem marar í hálfu kafi. Nú þegar Baugsmálið er frá mega hinir raunverulegu máttarstólpar samfélagsins — aðflutta vinnuaflið — fara að vara sig!