Mitt eigið net

Svar mitt við athugasemd Gauta Kristmannssonar varð svo langt að ég smeygði utan um það nýrri færslu. Gauti sagði:

„Ekki er það rétt að hann hafi ekki fært rök fyrir því að ESB aðild væri nauðsynleg, þau voru vissulega efnahagsleg, en þau snerust um að án aðildar gætum við ekki orðið aðilar að evrusvæðinu með Evrópska seðlabankann sem lánveitanda til þrautavara. Hann gekk kannski út frá því að fundarmönnum væri fullkunnugt um að íslenska krónan væri ekki nothæfur gjaldmiðill, eða í öllu falli margfalt dýrari fyrir land og þjóð eins og komið hefur á daginn nú þegar.“

Auðvitað nefndi Buiter þörfina fyrir aðgengi að lánveitanda til þrautavara, eins og ég kom inn á. Sú röksemd stendur og fellur með raunverulegri gagnsemi þessa aðgengis: hefur það reynst Evrópulöndum vel í þrengingum undanfarins árs? Í það minnsta ekki sýnilega; evrópski seðlabankinn hefur ekki veitt beina aðstoð, bara einstök ríki.

Kannski er gagnið samt raunverulegt, á þann hátt að allir viti að evrópski seðlabankinn getur komið til aðstoðar, og þess vegna missi bankar og ríki minni trúverðugleika en þau hefðu annars misst. Kannski gerir það röksemdina fullgilda, þegar fleiri forsendur eru hafðar í huga. En þar er einmitt punkturinn minn: ég þarf að grufla í því sjálfur, af því að röksemdafærsla í fyrirlestri Buiters var lítil og risti grunnt.

Við vissum öll að aðgengi að lánveitanda til þrautavara væri ein helsta röksemdin fyrir ESB-aðild frekar en einhliða upptöku evru. Varla hlýddi ég á fyrirlestur til þess eins að heyra vel mæltan ræðumann segja mér það aftur?

Gauti sagði líka:

„Hvað auðlindarökin snertir, sem hver maður étur nú upp á eftir öðrum, virðast menn alveg hafa gleymt því að þótt þjóðin eigi fiskveiðiauðlindina að nafninu til þá var hún afhent nokkrum útgerðarmönnum sem notuðu hana til peningaprentunar og fjárfestu síðan villt og galið fyrir peningana um leið og þeir skildu eftir sig sviðna jörð á landsbyggðinni. Þeir sem eru eigendur hennar núna hafa veðsett hana margfalt og eiga ekkert fyrir skuldum og það eru því erlendir kröfuhafar sem eiga hana de facto og mestallur gjaldeyrir sem kemur inn fyrir þessa “auðlind” fer í að borga upp í erlendar skuldir þessara svokölluðu “eigenda”. Það sem þeir geta ekki borgað lendir síðan sennilega á okkur hinum sem “eigum” hana í orði.“

Það er sannarlega afleitt að útgerðin og kvótinn séu dýrum skuldum vafin. Það breytist ekki við inngöngu í ESB. Hvort skánar nú eða versnar sú staða ef við látum frá okkur stjórn á þessum skuldsetta geira, í hendurnar á stofnun sem er alræmd fyrir vonda fiskveiðistjórnun? Væri ekki illskárra, þegar skuldirnar eru upp greiddar og við „eigum“ auðlindina á ný, að hún væri þá a.m.k. enn með lífsmarki?

Núverandi skuldsetning auðlindarinnar er foráttuvond ástæða til að láta sér í léttu rúmi liggja að við látum frá okkur stjórn á henni til frambúðar.

Í leiðinni: frasinn „sem hver maður étur nú upp á eftir öðrum“ er prýðilegt dæmi um þá þreytandi röklausu retorík sem mér þykir einkenna svo mikið af umræðunni. Eins étur hver upp eftir öðrum bæði skuldsetningu sjávarauðlindanna og þörfina fyrir lánveitanda til þrautavara, báða punktana sem Gauti nefndi. Þessi atriði eru á meðal þeirra veigamestu í samhenginu, auðvitað koma þau þá upp aftur og aftur. Það segir nákvæmlega ekki neitt um gildi röksemdanna sjálfra. Þetta er einmitt kjarninn í máli mínu: ég vil sjá menn reka hver öðrum bylmingspústra, ekki svona vindhögg.

Ég er ekki frá því að innlegg Gauta hafi þokað mér aðeins nær andstæðingum ESB. En þeir eru sjálfsagt fullfærir um að hrinda mér til baka.

This entry was posted on Tuesday, January 20th, 2009 at 4:19 pm and is filed under Stjórnmál og samfélag. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can skip to the end and leave a response. Pinging is currently not allowed.