Mitt eigið net

Töff texti í Pressu!

Svo heyrði ég þessa fyrirsögn hafða eftir einhverju blaðinu: „Leki skaut upp kollinum á Íþöku.“

Æði.

Mig langar að vera tættur í sundur og partarnir notaðir af öðrum.

Endurorðum það. Ég vil að allt nýtilegt úr mér verði haft öðrum til gagns þegar ég dey, hvort sem er til ígræðslu eða rannsókna. (Kannski ekki til átu, það gæti truflað mína nánustu. Sjálfur myndi ég varla kippa mér upp við það, þótt ég glaður vildi.)

Það kom mér á óvart að það er ekki til neinn listi hjá hinu opinbera sem hægt er að skrá sig á til að gefa þann vilja til kynna. Það er hægt að hafa svona lítið „ORGAN DONOR“-spjald (varúð, PDF-tengill) í veskinu — og það er um að gera — en það er bara ábending og hefur ekkert lagalegt gildi. Ákvörðunin er aðstandenda. Við getum tjáð vilja okkar en ekkert knýr þá til að fara eftir því. Furðuoft gera þeir það ekki.

Mætti ekki bæta þessu í þjóðskrá? Það er kannski til of mikils mælst, þar sem Hagstofan ræður enn ekki við að rúma fleiri en þrjátíu stafi í nafni. Þorgerður Sigurlína Sveinbjörnsdóttir verður enn að sætta sig að heita Þorgerður Sigurlína Sveinbjörn í þjóðskrá. Það er þá kannski bjartsýni að ætla að bæta við einum já/nei/ekkiljóst-dálki. Og kannski fyndist Persónuvernd það líka alveg ótækt.

Ágúst Ólafur Ágústsson leggur til að hafa þessar upplýsingar á ökuskírteinum. (Ákveðnir gallar þar: ekki allir hafa ökuskírteini. Sumir mega ekki einu sinni hafa það.)

Sumir læknar leggja til að ætlað samþykki sé látið gilda, þ.e. að nota megi líffærin úr öllum sem deyja nema þeir hafi sérstaklega tekið hið gagnstæða fram. Þetta gildir til dæmis á Spáni, í Belgíu og í Austurríki. Væntanlega yrði rifist svolítið yfir slíkri tillögu.

Í öllu falli mætti gjarnan gera kerfið skýrara en það er núna. Það er illþolandi tilhugsun að líffæraþegar deyi eða bíði endalaust langveikir og þjáðir, á meðan líffæri fara í súginn þótt eigendur þeirra hefðu alveg verið til í að gefa þau, ef þeir hefðu hugsað út í að láta það í ljós.

Ég fór á kammertónleika í kvöld og naut þeirra mikið; þar voru leiknir Kontrastar eftir Bartók fyrir fiðlu, klarinett og píanó, og píanókvintettarnir eftir Schumann og Brahms sem ég hef haft dillu fyrir síðan áður en mér spratt grön. Ég hafði kvintettana í eyrunum á „repeat“ á meðan ég las Hobbitann og Hringadróttinssögu granlaus. Þeir eru órjúfanlega tengdir Tolkien í höfðinu á mér (Brahms sérstaklega), þegar ég heyri þá finnst mér ég fylgjast með loðinlappa smáfólki í langferð. Og ég meina það vel.

Allir hljóðfæraleikararnir voru færir og tónlistin skemmtileg og vel flutt og ég fékk mikið út úr þessu.

<innistæðulítið besserwiss hefst>

Það var bara eitt: Víkingur Heiðar Ólafsson er ákaflega góður píanisti … of góður til að vera að hamra.

Ekki hamra. Plís ekki hamra. Kannski í Bartók, hann er svo fríkí. En Brahms er ekki sami harðskallinn, hann er allur marblettóttur eftir viðureignina. Ekki hamra Brahms. Ég veit að stafirnir „hamr“ koma fyrir í nafninu hans. Það er engin afsökun. Þetta var frábært og ég fékk gæsahúð og svitakast og fílaði þetta í botn en plís ekki hamra.

Ég veit, ég veit, „gerðu sjálfur betur.“ Ég myndi auðvitað ekki spila þennan kvintett eins vel, hvað þá betur. Nema kannski að því leyti einu að ég myndi ekki hamra.

En þetta var æði.

(En samt, ekki hamra.)

<innistæðulitlu besserwissi lýkur>