Kærleiksfatlaður
Faðir Abraham ónáðaður við dráp sonar síns.
Fulltrúi guðs meðal manna, sr. María Ágústsdóttir, kveður mig eiga í vandræðum með kærleikann:
„Án elskunnar til Guðs er erfitt að koma fram við fólk af kærleika.“
„Að elskan til Guðs er undanfari, forsenda, elskunnar til náungans er hins vegar ljóst af bæði textanum úr 5. Mósebók og guðspjallinu, Mk 10.17-27.“
Þar fór í verra. Þetta er víst bara einhver uppgerð í mér.
Það er skemmtilega bíræfið, þegar spyrða á náungakærleik saman við guðstrú, að vísa í Mósebækurnar því til sönnunar. Óvíða í Biblíunni er kærleiksboðun guðsins eins vemmilega á reiki.
- Í fyrstu Mósebók skipar guðinn Abraham að drepa ungan son sinn, Ísak. Hann stöðvar hann á elleftu stundu…
- … en því láni er ekki að fagna í annarri Mósebók. Þar drepur guðinn hvern einasta frumburð í Egyptalandi — jájá, guð kristinnar trúar drepur lítil, alsaklaus börn — fyrir misgjörðir Faraós.
- Í þeirri þriðju lýsir hann nokkur afbrot „dauða verð,“ meðal annars kynmök á meðan á blæðingum stendur, spásagnir, og að „lastmæla nafni Drottins.“ Fyrir þá óhæfu er skylt að grýta menn til bana.
- Í þeirri fjórðu fyrirskipar guðinn að ef giftur maður verður afbrýðisamur — þ.e. bara grunar konu sína um framhjáhald, án neinna sannana — þá skuli hún neydd til að drekka drullumall, vígt vatn blandað mold úr gólfinu. Ef hún veikist telst sekt hennar sönnuð og hún á skilið að vera fársjúk og ófrjó um alla ævi.
- Í fimmtu Mósebók — þeirri sem sr. María hefur til sannindamerkis um forsendur mannlegs kærleiks — heyja Ísraelsmenn stríð með fulltingi guðs síns á hendur nokkrum borgum „með því að gjöreyða hverja borg að karlmönnum, konum og börnum“ og eigna sér „ránsfenginn“ sem eftir verður innan um blóði drifin barnalíkin.
Það er auðvitað morgunljóst að mér reynist „erfitt að koma fram við fólk af kærleika“ án þess að elska þennan dyggðum prýdda guð.
Mörgum mislíkar að svona atriði séu dregin saman, finnst það óþægilegt og ókurteist, einhver þarflaus ótuktarskapur. En þegar guðstrúin er sögð vera ómissandi undirstaða siðferðis okkar og kærleiks, þá koma voðaverk guðsins málinu sannarlega við. Biblían rekur þau kinnroðalaust, jafnvel með stolti; „Guð er mikill.“
Nú er komin út ný þýðing, lagfærð til að falla betur að nútímanum. Þar eru komin „systkin“ í stað „bræðra,“ svona eins og þýðendur hafi ákveðið: „skítt með barnadrápin, það má standa, en kynjaslagsíðan — hún skal út!“
October 27th, 2007 at 12:51 pm
Í 24stundum í dag er viðtal við Jóhann Pál Valdimarsson, eiganda og útgáfustjóra JPV-útgáfu. Í niðurlagi viðtalsins segir hann:
Það er líka dagljóst að enginn sannur Skoti setur sykur út á grautinn sinn. Ef faðir hans hefði verið óheiðarlegt dusilmenni, þá hefði hann líkast til vantað trúna.
En auðvitað er það af ávöxtunum sem menn þekkjast. Þannig eru ýmsir yfirlýstir trúmenn í raun trúleysingjar og ýmsir trúleysingjar í raun sannkristnir.
The owls are not what they seem
October 27th, 2007 at 2:45 pm
Sumt fólk virðist enn trúa á þetta samasemmerki, „sannkristinn“ ⇔ „heiðarlegur og vandaður,“ og sömuleiðis hið gagnstæða, „ekki sannkristinn“ ⇔ „ekki heiðarlegur og vandaður.“
Vonandi réna þeir fordómar með tímanum — sérstaklega ef börn fá að njóta sæmilega hlutlauss menntakerfis.
October 31st, 2007 at 6:23 pm
þad er otrulegt ad heyra þegar truad folk fer ad eigna ser sidferdi. Sidferdi var til longu adur en kristin tru breiddist ut um allar jardir. Mer hefur einmitt þott ad sidferdi hafi frekar farid hnignadi sidan Islam og Kristin tru hofu heilaga herferd sina um heiminn. Annars vardandi gud, þa “trui” eg a gud Spinoza og tek eg undir ord snillingsins, mannvinarins og truleysingjans Albert Einsteins:
“I believe in Spinoza’s God who reveals himself in the orderly harmony of what exists, not in a God who concerns himself with the fates and actions of human beings.”
-Albert Einstein-