Það sem hann segir, hins vegar, er að auður hinna ríku virðist dreifast á fleiri hendur en áður; dreifingin hefur „breikkað efst.“ Það var næstum nákvæmlega það sem ég sagði: „þetta rennir a.m.k. ekki stoðum undir þá hugmynd að auður safnist á færri hendur nú en áður“ — ég hefði átt að nota orðið „auðævi,“ því að ég átti við hina fáu ofurríku; það var vandlætingin yfir þeim sem ég var að hnýta í, Björgólfabiturðin. Fyrirsögnin er ekki í samræmi við það, hún gefur ranglega til kynna að fjallað sé um miklu breiðara efni — það er minn feill, og væntanlega er það þess vegna sem þú sakar mig svo glaðhlakkalega um að hagræða sannleikanum. Ég hef lagfært textann dálítið til að reyna að bæta úr þessu.

Ég held að auðævi hinna ofurríku hafi raunar ósköp lítið með kjör hinna fátækustu að gera (nema helst til að bæta þau, þegar þeir nota þau eins og þessir tveir núlifandi ríkustu Ameríkanar hafa verið að gera). Fólk sér bara ofsjónum yfir þeim.

Ef þessi topp 1% sem eiga 40% af eignum heimsins væru rænd á einu bretti og eignirnar leystar í fjármagn og jafndreift yfir þessi fátækustu 50%, myndu þá lífskjör þeirra gerbreytast? Nei, megnið af þeim byggi áfram við handónýt stjórnkerfi og dómskerfi, óskilgreindan og illa varinn eignarétt, spillingu, stríð — í stuttu máli, algeran skort á tækifærum og forsendum til að nota þetta fjármagn til að bæta líf sitt. Hinar raunverulegu rætur fátæktar og volæðis; biluð samfélög. Með því á ég ekki við að þessi fátækustu 50% séu „hvort eð er glötuð“ og þá taki því ekki að hjálpa þeim, heldur að Björgólfarnir og Buffettarnir eru bara ekki vandamálið, og að amast við þeim er ekki til marks um umbótavilja heldur þrælslundarvæl.

Það er samt ekkert aukaatriði að dreifingin breikki efst. Það stendur mjög líklega í beinu samhengi við bæði vaxandi fjölbreytileika hagkerfisins og batnandi réttarumhverfi: það er ekki eins auðvelt og áður fyrir hina allra ríkustu að soga til sín stærri sneið kökunnar með einokunartilburðum og annari misnotkun valds (eins og Rockefeller gerði t.d. sannarlega). Það eru góðar fréttir.

Þeir voru þrír, reyndar, lifandi eftir 1950.

Um hið síðarnefnda segir svona samantekt auðvitað lítið („málið er flóknara“). En mér finnst umræðan um hið síðarnefnda einmitt oft litast af vandlætingu yfir hinu fyrrnefnda — og skrattaveggmyndum af meintri aukningu þess. Um það fjallaði þessi færsla, og er lesendum frjálst að finnast að hún hefði átt að fjalla um eitthvað annað. : )

Hvað, mislíkuðu þér þessar bollaleggingar? Verkjaði þig í orþódoxíuna? : )