Að flattlæna á laun
Seðlabankastjórar hljóta að mega fá launahækkanir eins og aðrir. Eða hvað?
Hvernig væri að meitla laun hvers seðlabankastjóra í stein daginn sem hann byrjaði, og hækka þau aldrei? Þannig hefði hann persónulegan hvata til að halda verðbólgu í skefjum — og hlyti líka að hætta því fyrr sem honum tækist verr upp!
Byrjunarlaun nýrra seðlabankastjóra gætu fylgt neysluvísitölu, svo að það yrði ekki sífellt erfiðara að fylla embættin (alltaf soddan maus að finna einhvern í þetta), það væri bara hver og einn sem sæti uppi með fasta tölu.
Eru ókostir við þessa sérdeilis hraðsoðnu hugmynd? Mér dettur einn í hug: verðbólga og atvinnuleysi vega salt skv. hagfræðinni. Þegar annað lækkar hækkar hitt. Kannski gengi verðbólgubardaginn svo glimrandi vel að við lentum öll á sveitinni.
Svo gætu þeir jafnvel reynt að maka krókinn með því að framkalla húrrandi verðhjöðnun eins og í Japan, þannig að laun þeirra færu snarhækkandi að raunvirði.
Það væri í sjálfu sér afrek. Sagan segir að einhver mánaðamótin fyrir röskum tuttugu árum hafi íslenska bankakerfið lent í tölvukrísu. Neysluvísitalan hafði tekið upp á því að lækka á milli mánaða og óðara lögðust allar tölvur á hliðina. Það hafði gleymst að gera ráð fyrir slíku tilfelli í hugbúnaði Reiknistofu bankanna. „Svoleiðis gerist ekki hér.“
Það gerist nú samt við og við. En að laun seðlabankastjóra verði fastnegld við ráðningu? Það gerist seint hér.
Hér flattlænar enginn nema á hjartaritanum, eins og töffararnir á myndinni — en þau flattlænuðu einmitt á laun.