Ég var einungis að ræða almenna tilvikið, þegar tveir einstaklingar sitja saman á svæði þar sem hvorugur hefur yfirráðarrétt og eigandi svæðisins hefur ekki settar neinar sérstakar reglur - þá er það mín skoðun að við höfum ekki rétt til að angra náungann.

Augljósara dæmi væri skólatuddi - almenna reglan er að hann hefur ekki rétt á að berja skólabræður sína. Reglur þess að lútandi sem takmarka hans möguleika til að berja náungann geta varla talist frelsiskerðing… það er einungis verið að tryggja að skólabræður hans geti gengið óhultir meðfram veggjum skólans.

Hins vegar er ég sammála þér að við eigum ekki að banna skólatuddanum að stunda box. Hann á að geta fundið sér vetvang þar sem menn slást, og hafa valið sér þá tómstundun.

held við séum alveg sammála, það gæti verið að ég hafi ekki tekið nógu vel fram að ég var að tala um almenna tilvikið - sem síðan breytist talsvert þegar maður tekur með í reikninginn eignarrétt og að fólk getur sett sérstakar reglur á sínu heimili eða í sinni vindlaverslun.

„Til dæmis ef við sitjum saman (í hlutlausu umhverfi sem hvorugur okkar hefur umráðarétt eða aukin réttindi) þá getum við ekki gert neitt á hlut hvors annars. Svo sem að reykja.“

Það hlýtur að fara eftir því hvaða tiltekna umhverfi þetta er. Ef það væri t.d. reykkompan á skólalóðinni í MR væri varla gert á hlut minn þótt reykt væri ofan í mig; hvað var ég að vilja inn í reykkompuna?

(Ætli reykkompan megi vera til núna?)

„Hluti af skilgreiningunni er að það er ekki frelsisskerðing þegar mér er neitað um athafnir sem valda öðrum óþægindum.“

Ójú, ef þeir samþykkja athafnirnar sjálfir. Það er frelsisskerðing þegar hópi fullveðja fólks er neitað um athafnir sem (a) upplýst samþykki ríkir um innan hópsins og (b) hafa ekki áhrif út fyrir hópinn.

Ef þú situr heima hjá mér og ég neita þér um að reykja, þá er það ekki frelsisskerðing. En ef ég segi já en sýslumaður stingur nefinu inn um gluggann og segir abbababb? Vera má að þú sættir þig við þá frelsisskerðingu, en hún heitir nú samt því nafni.

Ásteytingarsteinninn hér er ekki neitunarvaldið á milli tveggja einstaklinga, sem þú nefndir, heldur neitunarvaldið sem þriðji aðili tekur sér. Sýslumaðurinn í glugganum. Abbababb.

Ef nú væri stofnaður „veitingastaður“ sem veitti ekkert nema Havanavindla, svo að enginn ætti þangað erindi til annars en að reykja þá (og kannski sýna gullúrið og bankavömbina og tala stórkarlalega) … gerði þar einhver á hlut annars með því að reykja?

Að bannað sé að reka reykfylltan skemmtistað með risastóru skilti, „hér er reykt, vertu úti ef þér líkar það ekki,“ er vissulega þjóðfélagsskipulag sem fólk getur valið sér (og hefur valið sér, má líklega segja), en að kalla það frjálsara en hitt — það er svolítið bíræfið. Orwell glottir við tönn.

Samkvæmt minni skilgreiningu þá þarf að ímynda sér tvo einstaklinga þar sem reglan um hliðarverkanir gildir. Þegar tveir einstaklingar eru saman, þá hefur skilgreiningin í för með sér algert neitunarvald. Til dæmis ef við sitjum saman (í hlutlausu umhverfi sem hvorugur okkar hefur umráðarétt eða aukin réttindi) þá getum við ekki gert neitt á hlut hvors annars. Svo sem að reykja.

Hluti af skilgreiningunni er að það er ekki frelsisskerðing þegar mér er neitað um athafnir sem valda öðrum óþægindum.

Þú bendir hins vegar réttilega á að allt sem við gerum hefur einhver áhrif, ef ég kaupi mér flugmiða þá þarf einhver að sjá um töskurnar mínar og einhver annar þarf að gríta í mig hnetum og kóki… “ómæld” hefði kannski átt að vera orðað sem “óeðlileg” og þá byrjar rifrildið… hvað eru “óeðlileg” árhrif.

… back to the drawing board.