Stóra váið, trúarhvötin, og virðing
Í nýjasta pistli Davíðs Þórs Jónssonar rekur hann á bráðfallegan hátt hvernig það atvikaðist að hann fór að trúa á Guð.
Sagan minnti mig á nótt eina að nýfengnu bílprófi þegar ég renndi upp að leiði afa míns og spilaði fyrir hann (þ.e. fyrir ímynd hans í höfði mínu) Tableaux-etýður Rachmaninovs úr bílgræjunum undir iðandi marglitum norðurljósum í frostköldu logni.
Þetta var ólíkt minna töffaralegt en nótt Davíðs Þórs, hann var háseti á línubáti frá Sandgerði, og ég einhver píanómélkisa. En eins og hann upplifði ég ljósadýrð á himni, frostlogn, algera kyrrð (á milli etýða), líf og dauða allt um kring, og ég fylltist allur einu heljarstóru „vái.“
Það er vandskýrt hvers vegna svona heljarstórt „vá“ fékk Davíð Þór og marga aðra til að trúa, en ekki mig. Sumir vilja skýra það með því að við þessi guðlausu berum minna skynbragð en aðrir á mikilfengleika heimsins, séum firrt og deyfð af tómhyggju og sálarleysi, blinduð af ískaldri og vonarsnauðri þoku. Óváfær.
Sú kenning er ósönn (í það minnsta um mig) og yfirlætisfull. Vonandi aðhyllist Davíð Þór hana ekki; hann bætti a.m.k. við þessum góðu orðum: „Ég áfellist engan sem er ekki sama sinnis.“
Það viðhorf líkar mér vel, en svo illa vildi til að varla kortéri áður hafði ég rekist inn á blogg hins harðbrjósta „Hnakkusar“ og hikstað þar á gamalli athugasemd eftir títtnefndan Davíð Þór:
„Mun nær væri því að telja trúleysi til úrkynjunar (óeðlilegheita), trúlaus maður sé svona eins og býfluga sem safnar ekki hunangi, ósyndur hvalur, ófleygur örn. Í ljósi þess tek ég undir með þér: Ætli eðlilegt fólk fái einhvern tíma að lifa í friði fyrir þessum aumingjum?“
Virða verður Davíð Þór til afsökunar að þetta var svar hans við pistli sem seint verður kallaður diplómatískur (fyrirsögnin „Trúarlúðar“ er það minnsta). Hnakkus leggur sig ekki í framkróka um að hafa alla góða, hvort sem hann skrifar um trúmál eða annað; kannski náði hann að kynda Davíð Þór upp í að oftjá hug sinn.
Þó líkti Davíð Þór guðleysi við náttúruleysi í Bakþankapistli mánuði síðar, varla enn í uppnámi eftir hnjóð Hnakkusar. Pistillinn fjallaði einmitt um flís í auga guðlausra: virðingarleysi sem stundum einkennir málflutning þeirra. Það kemur fyrir á bestu bæjum.
Mér þykir mikið í Davíð Þór spunnið og ekki líki ég lífssýn hans við fötlun. Mæli hann manna heilastur fyrir auðsýndri virðingu í allri umræðu — ég hvet hann bara rétt sisvona til að muna að hafa hana gagnkvæma.