Vér kvökum
Fjör kenni oss eldurinn, frostið oss herði,
fjöll sýni torsóttum gæðum að ná.
Bægi sem kerúb með sveipanda sverði
silfurblár Ægir oss kveifarskap frá.
Þessi hugumstóru orð eru ekki í þjóðsöngnum okkar, þau eru úr kvæðinu Íslandi eftir Bjarna Thorarensen.
Í þjóðsöngnum er hins vegar að finna þetta:
- „vér kvökum“ (þrisvar)
- „með titrandi tár“ (þrisvar, og einu sinni „hrynjandi tár“)
- „vér föllum fram“ (tvisvar)
- „Vér lifum sem blaktandi, blaktandi strá.
Vér deyjum, ef þú ert ei ljós það og líf,
sem að lyftir oss duftinu frá.“
Svo kemur einhverjum á óvart að þjóðin sé sögð þjást af minnimáttarkennd.
Ætli þorra Íslendinga þyki þjóðsöngurinn lýsa hug þeirra vel?