Auðvitað verða svona umræður stundum leiðinlegar og oft jafnvel tilgangslausar. Þarna byrjar umræðan á ákveðnum nótum en fer svo annað, eins og gjarnan vill verða. Ef við lítum hjá því kom ýmislegt áhugavert fram og spjallið endaði (ef það er búið) á ágætum nótum.

Svona spjall í athugasemdum er yfirleitt ekki áhugavert áhorfendasport. Fólk á það gjarnan til að skjótast inn í umræðuna til að leiðrétta eitthvað sem því finnst beinast að sér (eða jafnvel ekki) og þá finnst hinum (ef það eru tvær hliðar sem deila) oft sem vegið sé að sér úr mörgum áttum.

Allt í lagi, höfum þetta þá skýrt: ég átti við það sama og Steindór átti (líklega) við hér og hér.

Þetta byrjaði ágætlega — til dæmis var tilvitnunin þín í Rushdie mjög skemmtileg í samhenginu.

Svo fer umræðan í þetta kunnuglega mynstur, tilvitnanafylleríið, að pilla út setningar hinna og karpa um þær hverja fyrir sig, sérstaklega í spurnartóninum:

„Hvers vegna segirðu það?“
„Hvað er svona ómögulegt við það að …?“
„Hvernig í ósköpunum er hægt að skilja ofur eðlilega gagnrýni …?“

og tjá áhyggjur sínar yfir vanköntum viðmælenda:

„Guðmundur, hvað er á seyði hjá þér?“

Með þessu er ekki sagt að umræðan sé alvond eða innihaldslaus eða gersneydd góðum punktum. Neinei.

Hún var bara (á köflum) svo … frámunalega leiðinleg. : )

Ég held að maður átti sig síður á því hve leiðinlegur þessi rifrildisstíll er aflestrar, þegar maður tekur sjálfur þátt; þá er maður of upptekinn við að leiðrétta hvern einstakan misskilning, oftúlkun og útúrsnúning. Ég hef gert minn skerf af því; vonandi auðnast mér að hætta því.

Ég var semsagt einfaldlega að gera gys að þeim stíl.

: )