Um Evróvision og islam og teygjuæfingar
Í verkefninu „Vision For Europe“ er leitast við að skilgreina sameiginleg gildi Evrópubúa og draga þau saman í eitt skjal, Brüsselyfirlýsinguna.
Í þessari yfirlýsingu er einmitt trúfrelsið áréttað með skýrum fyrirvara: „the beliefs of any group may not be used to limit the rights of others.“ Um tjáningarfrelsið er vísað í Mannréttindasáttmálann og sérstaklega tekið fram: „It makes no exception on the grounds of religion.“ Í öndvegi er sjálfræði einstaklingsins; mannréttindi eru réttindi einstaklinga, ekki hópa.
Í sama anda er varla hægt að krefja múslima um að „líta ekki niður á“ konur sem kjósa að bera ekki blæju, eins og lagt er til í leiðara Morgunblaðsins í gær. Það er hált í þeirri hlíð: kristnir líta margir niður á þá sem kasta trúnni, eldra fólk fussar yfir rokktónlist, og svo framvegis. Á meðan enginn gengur á frelsi og réttindi annars er ekki hægt að amast við skoðunum sem tjáðar eru með friðsamlegum hætti, þótt þær þyki forpokaðar. Fulltrúar gamalla siða hljóta að fá að fussa í friði. Þeir mega bara ekki þröngva viðhorfum sínum upp á neinn með valdi, og geta ekki ætlast til að þeim verði ekki andmælt. Það er það frjálslyndi sem samfélagið má krefja múslima um, jafnt sem alla aðra.
Annars er torséð hvernig Straw hefur fengið það út að trúarbrögð og menningarheimar þróist aðallega í einum spretti, sem islam eigi eftir en kristnin hafi afgreitt, eins og hún sitji nú móð handan endalínunnar og geri teygjuæfingar, komin í mark, fullkomnun náð. Það er öllum hollt að rengja eigin sjálfsánægju. Á meðan heilög ritning fjallar enn um þrælahald, barnadráp og hommahatur eins og sjálfsagðan hlut er nokkur spölur eftir óhlaupinn, ekki síður í kristni en islam.