Málið er semsagt að bókin hans, Samræður um trúarbrögð, var gefin út að honum látnum. Í þeirri bók ræða þrír félagar saman um trúarbrögð og flestir vilja meina að skeptíkerinn í þeirri bók (Philo) standi fyrir skoðanir Hume. Ég held að á sínum tíma hefðu skoðanir Hume á trúmálum og hindurvitnum verið flokkaðar sem bölvað ofstæki :-) En betra væri nú að fá einhvern eins og Atla Harðarson til að sjá sig um það mál.

Hér er annars ágæt Vantrúargrein um viðhorf Hume til kraftaverka.

Ég veit enn lítið um störf og rit Humes almennt og treysti mér ekki (í bili) til að svara um hvort hann var öfgafullur eða hófsamur … ég er líka óviss um að spurningunni sé hægt að svara án þess að skýra hana nánar. Mér virðist sem þú hafir kynnt þér Hume betur en ég (þyrfti ekki mikið til) … go for it!

Menn líta hlutina aðeins frá einni hlið og hafa engar hugmyndir um andstæð rök, svo þeir gleypa í fljótræði við því sem er þeim að skapi, en vilja hvorki sjá né heyra þá sem aðhyllast andstæð viðhorf.

Já, gaman að þessu. Eitt af því fyrsta sem ég setti inn á Vantrú voru þýðingar á hugtökunum sjálfsblekking, staðfestingartilhneiging og valkvæm hugsun. Svo þarf maður bara að rembast við að hafa þetta í huga, þó það sé stundum erfitt.

Var Hume ekki afskaplega “öfgafullur” miðað við stað og stund? Svo mikið að hann gaf eitt helsta verk sitt ekki út meðan hann var á lífi, heldur bjó svo um að það yrði gefið út að honum látnum.