Kristilegt hugarfar í hnotskurn?
Sú gleðifrétt barst á mbl.is að islamstrúaður arabi hefði tekið sæti í ríkisstjórn Ísraels. Spurning hvorum guðinum ætti að þakka fyrir þá mildi; líklega báðum (eða vera dipló og segja þá einn og hinn sama).
Á þessa frétt skrifar Skúli G. Jensson athugasemd, svohljóðandi:
Ég sé Palestínumenn gera það sama!
Þetta er munurinn á Ísraelsmönnum og Palestínumönnum í hnotskurn.
Athuga ber að hér virðist ekki borið saman eðli stjórnmálaástandsins í Palestínu og í Ísrael — heldur eðli fólksins í Palestínu og Ísrael.
Oj.
En auðvitað væri ósanngjarnt af mér að kalla þetta „kristilegt hugarfar í hnotskurn,“ fyrir það eitt að menn virðast vera því hlutdrægari stuðningsmenn Ísraels sem þeir eru meira kristnir.
Um kristilegt hugarfar þurfum við nefnilega ekki að ráðfæra okkur við milliliði; við getum lesið hvernig Kristur sjálfur sýndi hug sinn í orði og verki. Í því skyni er sígild fræðsla að rifja upp Matteus 15:22-28 — ekki vegna þess að sú saga sé dæmigerð, heldur einmitt vegna þess að hún er sagan sem gleymdist að fegra:
22Þá kom kona nokkur kanversk úr þeim héruðum og kallaði: „Miskunna þú mér, herra, sonur Davíðs! Dóttir mín er mjög kvalin af illum anda.“
23En hann svaraði henni engu orði. Lærisveinar hans komu þá og báðu hann: „Láttu hana fara, hún eltir oss með hrópum.“
24Hann mælti: „Ég er ekki sendur nema til týndra sauða af Ísraelsætt.“
25Konan kom, laut honum og sagði: „Herra, hjálpa þú mér!“
26Hann svaraði: „Ekki sæmir að taka brauð barnanna og kasta því fyrir hundana.“
27Hún sagði: „Satt er það, herra, þó eta hundarnir mola þá, sem falla af borðum húsbænda þeirra.“
28Þá mælti Jesús við hana: „Kona, mikil er trú þín. Verði þér sem þú vilt.“ Og dóttir hennar varð heil frá þeirri stundu.
Kannski hefur arabinn kallað ríkisstjórnarsætið „mola sem féll af borðum húsbænda hans“ af Ísraelsætt … og uppskorið miskunn með semískum semingi fyrir þá undirgefni, eins og kanverska konan?
Auðvitað þýðir þetta ekki að kristilegt hugarfar sé ljótt. Það er bara ekkert betra en hvert annað hugarfar.
Gyðingar og kristnir eru ekkert verri en annað fólk … en það verður brakandi blíða í Neðra þann dag sem ég samþykki að þeir séu betri.
Og sjálfsagt meinti Skúli þetta ekki eins og það hljómaði. Ég er hins vegar hræddur um að Kristi hafi verið fúlasta alvara, honum fannst kanverska konan léleg og óverðug fyrir það eitt að vera kanversk … en hann var nú líka breyskur, mennskur maður, og barn síns tíma. Og Skúli er þá Kristi fremri að þessu leyti — hann kæmi ekki svona fram við útlending fyrir það eitt að vera útlendingur! Enda nýtur Skúli, og við öll, tvö þúsund ára framþróunar mannlegrar hugsunar síðan Kristur var uppi.
January 30th, 2007 at 9:06 am
Já, það er svo sem engin glansmynd dregin upp af Kristi í þessari frásögn, en hugsaðu þér – hann tekur sönsum. Þarna mætir hann utangarðsmanneskju og hún fær hann til að líta hlutina nýju ljósi. Skömmu áður sat hann að karpi við þá sem stóðu á hinum endanum í virðingarstiganum og þeim miðaði lítið áfram í rökræðum sínum við hann.
Kannske er þetta einmitt “kristilegt hugarfar í hnotskurn”! :- )>
January 30th, 2007 at 9:36 am
„En hugsaðu þér – hann tekur sönsum.“
Mætti ekki setja markið ívið hærra en það?
Að láta svo lítið að sjá sig um hönd, fyrst þegar hinn fyrirlitni bugtar sig í duftið fyrir manni? Viltu virkilega kenna kristilegt hugarfar við það?
Ef sjálf fyrirmyndin, hátindur siðferðishugsjónarinnar, er ekki skárri en þetta, hvað þá með okkur hin?
Heilbrigt siðferði þarf ekki að byggja á þessum velviljaða en breyska manni og á ekki að vera sýknt og heilagt kennt við hann.