Gandálfur og sauðfjárlögin
Framfaramaðurinn Gandálfur og framsóknarforynjan X-Balrog.
Í Hringadróttinssögu er hádramatísk viðureign þar sem hetjan Gandálfur grái sundrar brúnni í Khazad-dûm undan skrímslinu Balrog, en í fallinu nær ófreskjan að krækja logandi svipu sinni um kné Gandálfs og þeyta honum með sér niður í botnlaust gljúfrið.
Þarna var ég virkilega óánægður með Tolkien. Af hverju þurfti hið illa endilega að fá að gera svona herfilegan óskunda í kveðjuskyni þegar því var sparkað út?
En að allt öðru. Nú hefur Guðni Ágústsson, sem er aaalveg að fara að hrapa úr brúnni og frá völdûm, komist upp með að krækja í 16,4 milljarða króna og þeyta þeim með sér niður í þá botnlausu hít, sauðfjárbransann, næstu átta árin.
Ef einhver skyldi fá þá flugu í höfuðið að þetta væri ekki markviss ráðagerð, þá gerir Guðni dúsunni upp nokkur „markmið“, þeirra á meðal:
„Að örva markaðsvitund bænda og afurðastöðva og halda jafnvægi milli framleiðslu og eftirspurnar“
Að örva markaðsvitund bænda með því að hafa þá á framfæri ríkissjóðs! Það er eins og að efla sjálfstæða hugsun fólks með því að halda fyrirlestra yfir því, eða stuðla að friði og öryggi í heiminum með því að kalla út herinn, eða hvetja til holls mataræðis með því að gefa út frímiða á McDonalds — í átta ár!
Mörgum þykir hin skrautlega og málefnafælna orðræða Guðna skemmtileg. En þetta skemmtiatriði er of dýrt. Hvers vegna helst honum uppi, í miðju hrapinu ofan í gljúfrið í Khazad-dûm (þ.e. niður í stjórnarandstöðu), að draga fjárlög næstu tveggja kjörtímabila niður í þetta botnlausa og forneskjulega ríkisstyrkjagljúfur? Eru fjármála- og forsætisráðherra ekki menn til að segja nei? Vilja þeir þetta? Eða hefur Guðni eitthvert tak á þeim?
Vilji ríkið „halda“ jafnvægi á milli þeirra vinkvenna, framleiðslu og eftirspurnar, þá er til einföld og ódýr aðferð: að láta þær báðar í friði.