Mitt eigið net

Vonandi helst þetta þar til við höfum skotið nægju okkar í nótt.

Sennilega væri til hagsbóta fyrir andlegan þroska okkar og gildismat að mölur og ryð verkuðu tífalt hraðar.

Það væri hins vegar til baga í viðhaldi heimila og bíla.

Svona í meðallagi ótengt þessu: þegar starfsmenn Miklagljúfursþjóðgarðsins í Bandaríkjunum eru spurðir að aldri Miklagljúfurs (Grand Canyon), svara þeir „no comment.“ Þeir mega ekki gefa upp áætlaðan aldur þess. Hvers vegna ekki? Jú, vegna þess að það færi í taugarnar á sköpunartrúuðu fólki sem vill að Miklagljúfur hafi orðið til í Syndaflóðinu.

Þetta er ekki grín, og ekki tilviljun eða sérviska starfsmanna. Þetta er stefna ríkisstjórnar Bush. Meira um þetta hér.

Kátur um kvöldið.
Sá svo íslenska kvikmynd.
Hátta sorgmæddur.

(Nei, þetta er ekki hægrihreintrúarpistill, hvað sem fyrirsögninni líður.)

Það er eitt sem einkennir fyrrihluta jóladags, umfram aðra daga: sú tilfinning að hafa raunverulegan frítíma, fleiri klukkutíma af honum, engin verk sem bíða, engar kröfur á tíma minn.

Ég get lesið bækur, skrifað einhverjar innantómar pælingar á netið, fiktað í arabískukennsluefninu mínu, framið eitthvert bull á píanóið, lesið aðeins meira, gleymt mér í einhverju dútli tímunum saman, og það er allt í lagi.

Þetta er auðvitað hrein blekking; það er fullt sem bíður. Nemendur mínir verða ekkert kátir að þurfa að bíða einum degi lengur eftir einkunnum sínum. Hugbúnaðurinn sem ég vinn að á að vera tilbúinn helst í bítið í gærmorgun. Íbúðin hefði afar gott af tiltekt, og ég þarf að gá að olíunni á bílnum og þrífa eldavélina. Og aðra daga ársins finn ég alveg frítíma við og við, jafnvel stundum í sama magni og í dag (sérstaklega ef ég fer fyrr á fætur).

En í dag, í tilefni vetrarsólstöðuhátíðar og fæðingar Krists árið 6 fyrir Krist, í mars, leyfði ég mér sjálfsblekkinguna. Og sannlega naut ég hennar.

Það er ekki til neitt réttlæti nema það réttlæti sem gengur jafnt yfir alla. Í þeim anda segir Mogginn í dag:

Blindir fái skotleyfi

Blindir bætast innan skamms í fjölmennan hóp veiðimanna í Texas ef nýtt frumvarp um veiðiréttindi þeirra verður að lögum. [...]

Þetta er auðvitað ekki nema sanngjarnt.

Ekki þarf að hafa áhyggjur af skynsemi þessarar brýnu réttarbótar, því að lögin gera kröfu um sjáandi fylgdarmann, sem á að „tilgreina blindum um hversu marga þumlunga þeir þurfi að hreyfa skotvopnið til að hitta bráðina“ (frekar en eitthvað annað).

Á svipaðan hátt væri t.d. óhætt að setja siðsjónskertan bókstafstrúaðan einfeldning við stjórnvölinn á stóru kjarnorkuvopnabúri, ef hann fengi viti borna ráðgjafa til að leiðbeina sér um viðeigandi brúk þess.

Sko, bara svona svo að ímyndað dæmi sé tekið af handahófi.

Hvað gerir forseti heimsins þegar hann tapar þingmeirihlutanum, stríðið hans er úrskurðað tómt rugl, varnarmálaráðherrann hans segir af sér með skömm, og aðeins 30% þjóðarinnar segist sátt við hann?

Jú, þá er kjörið að leika, ásamt helstu meðforingjum sínum, í alltof löngu jólamyndbandi um hundinn sinn — með gersamlega heilalaust blaður fyrir texta og söguþráð.

Þá er þorsti minn í hið fáránlega slökktur í bili. Freedom Fries hafi þökk fyrir!