Vinaleiðin í Kastljósinu
Í Kastljósinu mættust Hilmar Ingólfsson skólastjóri Hofsstaðaskóla og Jóhann Björnsson stjórnarmaður í Siðmennt.
Jóhann talaði vel, hefði mátt vera ákveðnari, en hélt stillingu sinni og var lífsskoðun sinni til sóma.
Ekkert af ofangreindu má segja um Hilmar.
Kemst svona fólk virkilega í það að stjórna skólum? Hvernig má það vera?
Það hlýtur að vera hægt að vera sömu lífsskoðunar og hann setur í hásæti í skóla sínum, en samt vera ósáttur við hvernig hann dregur taum hennar.
Hann svaraði engum rökum, sat bara drýldinn á svip eins og sá sem valdið hefur, sagði ekkert málefnalegt, bara „heldurðu ekki að það sé flott fyrir skólann að hafa góðan starfsmann sem að kann til verka…“ og „fín starfsemi og flott fólk sem vinnur við þetta.“ Ekki vottur af svörum við því sem til umræðu var. Annaðhvort skildi hann ekki spurningarnar og mótrökin, eða forðaðist viljandi að svara þeim.
Spurningunni „Fá önnur trúfélög sams konar aðgang?“ svaraði hann fyrst með „ég svara ekki þeirri spurningu af því að hún er bara röng,“ en eftir fortölur varð svarið það að Mormónar væru í Garðabæ og þeir væru velkomnir í skólann. (Þá væntanlega ekki sem trúboðar heldur sem nemendur.)
Hilmar talaði óskipulega og ómálefnalega og tók ekki þátt í rökræðu heldur svaraði í slagorðum og „flott fólk“-innihaldsleysu. Það er háttur þeirra sem verja vondan málstað.
November 15th, 2006 at 11:01 pm
“Svona fólk” kemst að því er virðist líka í það að skrifa Staksteina. Jóhann tók óskýrt til orða þegar hann sagði
Reyndar er alveg ljóst hvað hann átti við, sé hlustað á það sem hann sagði á undan og eftir, en þarna gafst vissulega kjörið tækifæri til að rífa þessi orð hans úr samhengi og gera þau út af fyrir sig að eina umtalsefni Staksteina þennan dag. Þessum orðum var líkt við McCarthyisma og spurt hvort ekki væri harla langt síðan foreldri heyrðist opinberlega kvarta yfir því að kennari þess væri kommúnisti. Síðan var bent á að sjálfur væri Jóhann siðfræðikennari, og spurt hvort foreldrar gætu verið öruggir með börn sín í höndunum á honum, þar sem hann væri trúleysingi og fyrrverandi frambjóðandi fyrir Vinstri-Græna.
Það er augljóst, sé farið yfir málflutning Jóhanns í heild, að hann er ekki að kvarta yfir því að kristin manneskja kenni börnum hans landafræði, stærðfræði eða siðfræði. Hann er að kvarta yfir því að kommúnisti komi í skólann sem kommúnisti, á vegum Kommúnistaflokksins, í þeim tilgangi að hjálpa börnunum — sé notast við hina málefnalegu samlíkingu Staksteina. Og þegar barn kemur til hans grátandi og segir frá því þegar hinir krakkarnir stríddu því vegna þess að það átti ekki Nike skó, þá hjálpar kommúnistinn barninu, á þess eigin forsendum, að setja hlutina í samhengi og átta sig á því að Nike skór séu tákn hins grimma og miskunnarlausa auðvalds sem hin börnin séu ofurseld, og kommúnistar berjist gegn þessari forynju í þágu barnsins sjálfs.
Þetta er e.t.v. kjánaleg samlíking (ég stakk ekki upp á henni), en það felst svolítil þrjóska í því að koma ekki auga á muninn á því að kennari með tiltekna lífsskoðun komi í skólann til að kenna hin ýmsu fög, t.d. siðfræði, og hinu, að fulltrúi lífsskoðunar komi í skólann til þess að ræða við börnin um lífsskoðanir þeirra.
November 15th, 2006 at 11:28 pm
Svo eru það fámennisrökin. Það á ekki að hlusta á 200 manna klúbb. – Réttlæti er ekki ákveðið með handauppréttingu. Ef þetta eru gild rök má afsaka af hverju engin ástæða var fyrir bæjaryfirvöld í Garðabæ að hlusta nokkuð á málflutning Hilmars í bæjarmálum.
Snúa kröfunni á haus: Þið viljið banna börnum í vanda að tala við góðan og gegnan mann. – En Jóhann byrjaði á að ítreka að Siðmennt styður aukna aðstoð við börn – á faglegum nótum.
Trúboðið: Auðvitað fer fram kristin innræting í skólanum, við erum kristin og viljum vera kristin. Þar er hins vegar ekki um neitt trúboð að ræða. Greinileg mótsögn.
Hilmar telur Siðmennt skorta víðsýni og umburðarlyndi og kröfur hennar grófa frekju. Því miður neitar hann að horfast í augu við grundvallaratriðið í þessu öllu saman – að skólar eiga að vera hlutlausir í trúmálum. Þessi stefna hans veldur úlfúð í skólanum, vanlíðan hjá þeim sem falla ekki inn í normið – en það verður bara að hafa það – sennilega má hugga þau hjá prestinum. Börn vilja vera eins og hinir og upp geta komið árekstrar milli foreldrar og barnanna….. allt þetta er óþarfi ef skólarnir halda hlutleysi sínu.