Lífsgæði
Jón Bjarnason, þingmaðurinn geðþekki, ætti að láta græja á sér höfuðið. Það hjálpaði mér!
Með borðsímanum mínum í vinnunni fékk ég lauflétta og töffaralega höfuðgræju sem gerir mér kleift að hanga í símanum handfrjálst.
Það rann upp fyrir mér að með þessari nýlundu hverfur veigamikill þáttur í annars þrotlausum þjáningum tilvistar minnar: að hringja í hin og þessi þjónustufyrirtæki og hlusta sífellt á „í augnablikinu eru allir þjónustufulltrúar uppteknir“ og bíða eftir því að símtalinu mínu verði „svarað í þeirri röð sem það barst.“
Núna sit ég bara með innihaldsrýra tónlist í eyrunum (eins og yfirleitt í vinnunni, núna kemur hún bara úr símtækinu) og get unnið vinnuna mína með báðum höndum án þess að fá hálsríg af því að halda á símtóli með kjálkabeininu. Fljótandi á rósrauðu skýi leiði ég símabiðina fullkomlega hjá mér þar til einhver svarar. Og þá finnst mér eins og ég hafi ekkert beðið yfirleitt … hvað þá að biðtíminn leggist svo mjög á sálina mína að ég þurfi að stofna til þingmáls og „spyrja hæstv. ráðherra neytendamála hvort að þetta sé eðlilegt.“
Svo segir fólk að tæknin bæti ekki líf okkar.
August 24th, 2006 at 10:43 am
Mig dauðlangar til að vita hvaða bækur eru á náttborðinu þínu.
Þú ert snillingur hr. Penni. :)
August 24th, 2006 at 1:04 pm
Það er ekkert annað. Takk fyrir, þetta er örugglega vel meint.
En því meira sem maður kann að meta að vera kallaður snillingur, því minna er það líklega satt. Þess vegna ætla ég að þykjast mislíka það mjög og vera hinn óánægðasti, til að spila mig sem mikinn speking og djúpvitran þankabanka: „Svei, segðu ekki svona manneskja, slíkt tal vil ég ekki heyra!“
(Var þetta ekki sannfærandi?)
August 25th, 2006 at 4:33 pm
Nei þetta var ekki sannfærandi. :) Svo er holt og gott að fá gleðiglósur endrum sinnum.
Las umræður ykkar Birgis Baldurssonar og hafði afskaplega gaman af.