Athugagjarn og orðvar sért
… einkum þegar þú reiður ert. Birgir sagði á Vantrú í vikunni:
Það eina sem við þurfum að gera er að opna augu fólks fyrir því að það er ekkert normal við Þjóðkirkjuna. Þetta er ömurlegur og geðveikislegur skrípaleikur.
Strax á eftir þessum orðum koma svo reglur athugasemdakerfisins, velmögulega samdar af formanninum Birgi:
Sýnið viðbrögð, en vinsamlegast sleppið öllum ærumeiðingum.
Mér er skemmt.
Kannski má deila um hvort það að kalla lífsástríðu og ævistarf fólks „ömurlegan og geðveikislegan skrípaleik“ flokkast nákvæmlega sem ærumeiðing eða einhver önnur tegund munnlegs kjaftshöggs.
Mér er samt skemmt.
En ég var of seinn að birta þetta. Ég sá þetta fyrr í dag og afritaði í bloggfærslu en hafði ekki tíma til að klára, og nú hefur athugasemdin verið látin hverfa. Kannski fannst honum þetta vera ærumeiðandi, svona eftir á að hyggja.
August 6th, 2006 at 9:36 am
Þeir hafa nú látið ýmislegt standa, verra en þetta sem var fjarlægt. Til dæmis hefur herra Karl Sigurbjörnsson verið kallaður hræsnari sem sýnir fádæma heimtufrekju og hroka og treður á náunga sínum, lygari og heigull.
Þér er skemmt. Viðmót vantrúarmanna er skemmt.
August 6th, 2006 at 11:49 am
Minna má það ekki vera. Ekkert styrkir málstaðinn eins dyggilega og að marínera hann í reiði og ærumeiðingum. : )
August 8th, 2006 at 2:43 am
Best að ég skýri mál mitt. Þetta komment mitt sem er horfið var svar við skítakommenti frá einhverjum (kannski þér?) þar sem Óli Gneisti var hvattur til að koma út úr skápnum. En þar sem sendandi skítsins hafði látið fylgja ógilt netfang (við erum mjög harðir á því að menn skrifi undir raunverulegum netföngum), þá var upprunalega kommentið fjarlægt, en reyndar eftir að ég hafði skrifað svar mitt. Mitt stóð því eftir eins og út úr kú, hvergi hægt að sjá að ég væri að ávarpa þennan sendanda, heldur var eins og ég væri að tala til greinarhöfundar um trúleysi og samkynhneigð alveg út úr kú.
Ég ákvað því að henda kommentinu út en nota hugleiðinguna sem efni í sérstaka grein. Og nú er hún komin upp. (http://www.vantru.is/2006/08/07/08.00/)
Ég sé ekkert athugavert við orð mín í kommentinu sem hvarf. Þjóðkirkjan er í augum hins trúlausa, rétt eins og öll önnur trúfélög og heimsendakölt, boðberi geðveikislegra hugmynda. Sá sem sjálfur trúir kemur ekki auga á það, en um leið og trúnni sleppir verður það augljóst.
Í þessu er ekki nokkur ærumeiðing fólgin, því ekki er ráðist að einstaklingi með þessum ummælum, heldur boðskap heillar stofnunar. Ef einstaklingum sárnar svona tal þá verður bara að hafa það.
August 8th, 2006 at 2:54 am
Og hvað snertir greinar okkar um heimtufrekan, ljúgandi, hrokafullan og hræsnandi biskup, þá eru Þessar ásakanir *rökstuddar*. Það sama verður ekki sagt um ásakanir Karls biskups á hendur trúleysi og þegar hann gerir einstaka trúleysingjum og hópum þeirra upp skoðanir.
Meira um það á Vantrú í fyrramálið (slóðin verður þessi: http://www.vantru.is/2006/08/08/08.00/).
August 8th, 2006 at 9:18 am
Hvaða máli nákvæmlega skiptir hvort eitthvað fyrirbæri sé “lífsástríða og ævistarf fólks” í þessu samhengi? Eru hugmyndir stikkfrí á þeim forsendum að einhverjir aðhyllast þær af mikilli ástríðu?
Hvað með t.d. Scientology? Má kalla það „ömurlegan og geðveikislegan skrípaleik“? Ef það má, af hverju ekki Þjóðkirkjuna? Ef ekki, af hverju ekki og má þá yfir höfuð kalla nokkuð geðveikislegan skrípaleik?
August 8th, 2006 at 11:55 am
Þið skilgreinið ærumeiðingar greinilega þrengra en ég. Ég hafði í huga eitthvað svipað og orðabókin segir:
æru·meiðing KVK ● móðgun
ærumeiðingar FT lögfr. ● árás á sjálfsvirðingu manns eða virðingu annarra fyrir honum, fjölmæli, meiðyrði.
Hvað eigið þið við með ærumeiðingum þegar þið bannið þær? Gott og vel, orðunum var ekki beint til neins tiltekins einstaklings, en að kalla stofnun geðveikislega hlýtur að vera að kalla forvígismenn hennar geðveikislega.
Mér var skemmt vegna nálægðarinnar á milli harðra orða og áminningarinnar um að vera orðvar — en hún var kannski áminning um eitthvað allt annað og þið viljið hreint ekkert að kommentarar séu orðvarir?
Skítakommentið var ekki frá mér, af hverju datt þér það í hug? Læsir þú önnur skrif mín sæir þú vonandi fljótt að ég er lítið í slíkum ad-hom árásum, og lítt truflaður af kynhneigð fólks hver sem hún kann að vera.
Ég sá kommentið heldur ekki. En orðunum sem ég vitnaði í hafðir þú ekki beint til höfundar skítakommentsins heldur til þjóðkirkjunnar. Hann kemur þá málinu varla við — nema til að skýra:
a) hvers vegna þú tókst kommentið þitt út — það var af annarri ástæðu en ég giskaði á, og
b) hvers vegna þú varst reiðari en ella [og það var svosem gild skýring, ég verð líka reiður þegar ég sé slíkar árásir. Og hlakka til þess dags þegar „komdu út úr skápnum“ hefur í sér álíka mikinn brodd og „viðurkenndu það, þér finnst aspas góður, er það ekki?“ En þetta var útúrdúr.]
Reiði ætti bara ekki að beinast til annarra en í mesta lagi þeirra sem vöktu hana (og oft ekki það). Athugagjarn og orðvar sért einkum þegar þú reiður ert, eins og Hallgrímur lagði til (svona inn á milli þess að hann hallmælti allri þjóð Gyðinga eins og bjáni). Það lít ég ekki á sem klerklega siðavöndun heldur sem skynsamlegt heilræði.
… og síst mæli ég þeim ásökunum hans bót.
Að kalla laugardagshobbí manns geðveikislegan skrípaleik telst síður „ærumeiðing“ en að kalla ævistarfið hans það. Spurningin er hvort kommentið braut í bága við ykkar eigin kröfu um engar ærumeiðingar. Aðeins þess vegna skipti þetta máli. Ævistörf eru ekki stikkfrí og ég á ekki við að ekki megi gagnrýna þjóðkirkjuna af því að hún sé ævistarf fólks.
Ég er varla maður í að taka upp hanskann fyrir þjóðkirkjuna, en ég legg hana ekki að jöfnu við Scientology eða marga aðra sértrúarsöfnuði, af því að ég hef allgóða hugmynd um hversu illa fólk fer út úr þeim. Svo grátt leikur Þjóðkirkjan engan.
Jájá, ef þú endilega vilt. Ég benti á það sem mér þótti vera misræmi á milli reglna ykkar og framkvæmdar (í samliggjandi setningum!); málið var hvað þið sögðuð að mætti ekki. Persónulega finnst mér þið mega vera u.þ.b. eins harðorðir og þið viljið, í þeim skilningi að þið ættuð að komast upp með það. Mér finnst það bara kjánalegt, því að með því vinnið þið varla fólk á ykkar band (sem ekki var þegar á ykkar bandi), og þið gefið andstæðingum ykkar orð til að vitna í og segja „sjáið hve hinir trúlausu eru reiðir og ruddalegir; ætlið þið að treysta svona fólki?“ … rétt eins og Hallgrímur gaf ykkur skotfæri með Gyðingahatrinu.
En ef tilgangurinn er bara að veita reiðinni útrás, þá þið um það … og þið uppskerið líklega árangur eftir því.
August 8th, 2006 at 1:30 pm
Lokaorð pistilsins hans Óla Gneista:
Þetta er fínasti kjarni … trúaðir sjá kannski ekki í honum mikinn kontrast við sínar eigin lífsskoðanir, en það er sennilega bara til bóta, og þetta er jákvætt og fínt og ég get vel skrifað undir það.
En er víst að þeir sem standa utan Vantrúar upplifi þetta sem kjarnann í málflutningi ykkar? Vinnið þið markvisst að því?
Orðalag eins og „ömurlegur og geðveikislegur skrípaleikur“ heyrist sjaldan úr þeim sem tekið er mark á. Það er engin tilviljun. Svona orðalag framkallar sjálfkrafa viðbragðið „hér talar barn“ í huga flestra. Það rýrir trúverðugleika mælandans, og þá skiptir engu hversu mikinn „rétt“ hann telur sig hafa á að nota það, hversu mikið honum finnst það „mega,“ og hversu vel hann getur „rökstutt“ það. Það skemmir samt fyrir honum. Hann hefur valið orð sín ekki til að þjóna málstað sínum, heldur til að veita bræði sinni einhverja pasturslitla stundarfróun. Verði honum að góðu.
Ef það er jákvætt að vera trúlaus, þá er æskilegt að tónninn í skrifum Vantrúar endurómi það með því að hljóma yfirleitt jákvæður. Ég hvet til þess!
August 8th, 2006 at 1:48 pm
Eins og ég hef áður sagt: diplomacy is the ability to tell someone to go to hell in such a way that he looks forward to the trip.
Það er hægt að dissa á jákvæðum nótum. Það er erfiðara, en skilar betri árangri að mínu mati.
August 8th, 2006 at 2:30 pm
Jújú, það má sjá ákveðna þversögn milli texta fyrir ofan athugasemdarform og svo hegðunar Vantrúarsinna í vissum tilvikum. Það skal ég játa.
Vinsamleg tilmæli um að gestir sleppi ærumeiðingum eru nú ekki mjög stíf regla :-) Þær eru sárafáar athugasemdirnar sem ég hef þurft að fjarlægja vegna þess að þetta er ekki virt og reyndar eru það trúmenn sem oftast eru skotspónn í þeim athugasemdum. Algengara er að ég fjarlægi athugasemdir vegna þess að uppgefið póstfang sé ólöglegt/rangt. Ef fólk gefur upp rétt póstfang eða kemur fram undir réttu nafni má það skjóta ansi föstum skotum að okkur Vantrúarsinnum í athugasemdum.
Ég hef svosem sagt það áður, að mér finnst stundum fólk sé of fljótt að gera okkur upp öfgafullan eða hatursfullan boðskap á Vantrú. Þegar vel er leitað kemur í ljós að flest það sem stuðar fólk er í athugasemdum og þá nær undantekningarlaust viðbrögð í umræðunni. Dæmin sem Gunnar telur til hér efst finnst mér satt að segja alls ekki gagnrýnisverð, þar er í öllum tilvikum um rökstuddar fullyrðingar að ræða. Við höfum reyndar rætt þetta áður á Vantrúarspjallinu.
Varðandi taktík, þá hef ég fylgst nokkuð vel með umræðu um trúmál og trúleysi hér á landi í að verða tíu ár. Mín skoðun er sú að hér hafi nær ekkert gerst fyrr en nokkrir háværir einstaklingar fóru að láta í sér heyra á Vantrú. Fram að því hafði hófsama fólkið einfaldlega verið hunsað.
August 8th, 2006 at 3:22 pm
Og hefur hitt fólkið síðan fengið einhverju áorkað?
Eða bara fengið athygli?
Hvort var tilgangurinn?
Hvað hefur „gerst“ eftir tilkomu hinna háværu?
August 8th, 2006 at 3:56 pm
Umræða um trúmál og trúleysi hefur stóraukist hér á landi. Ekki bara á Vantrú heldur líka í öðrum miðlum.
Hógværa liðið hefur áorkað meiru og vakið meiri athygli. Umræða um trúboð í skólum hefur aukist og eitthvað hefur áunnist varðandi mismunum gagnvart þeim sem standa utan trúfélaga þegar kemur að sóknargjöldum þó það mál gangi afar hægt í kerfinu.
Vantrú hefur leiðrétt trúfélagaskráningu rúmlega tvö hundruð einstaklinga án mikillar fyrirhafnar, vakið athygli á því þegar skottulæknar eða loddarar hafa reynt að féfletta fólk hér á landi og veitt fjölmiðlum aðhald þegar fréttaflutningur eða önnur umfjöllun um hindurvitni er fyrir neðan allar hellur.
August 8th, 2006 at 4:34 pm
„Hógværa liðið“ … þú átt líklega við „háværa,“ er það ekki? : )
Afar góðra gjalda vert.
Hvað hefur áunnist — hvernig stendur það? Ég er bara áhugasamur, ekki að rífast : ) … geturðu vísað mér á meira um þetta?
Varla má hún gera það fyrir hönd fólks … meinarðu ekki bara að vísa fólki á eyðublaðið og hvetja til útfyllingar þess? Hvernig er talið? Og árangursmælingin er flóknari en það; hversu margir skráðu sig utan trúfélaga á sama tíma án ykkar hvatningar? Og hversu margir þessara 206 voru á nippinu hvort sem er?
Og sannfærðist þetta fólk vegna orðalags á borð við „geðveikislegur skrípaleikur“ … eða þrátt fyrir það?
Góðra gjalda vert, en aftur: hvort voru það gífuryrðin eða málefnalegu athugasemdirnar, sem urðu til þessa árangurs?
Ég er ekki að segja að starf ykkar sé ekki einhvers vert, og mér þykir mikið til eljusemi ykkar koma. Annars myndi ég ekki nenna að gagnrýna það sem mér þykir miður fara: stóru orðin.
Þið fáið kikk út úr því að vera harðorðir. En það er yfirleitt gagnslítið málstað ykkar, og alltaf vatn á myllu þeirra sem vilja útmála ykkur sem ómarktæka öfgamenn. Sitjið á ykkur: ekki hjálpa þeim.
August 8th, 2006 at 4:36 pm
Væri ekki nokkurt virði í að taka frá skika á vefnum undir árangursmælingar? Halda utan um hvað hefur áunnist? Og líka reyna að koma auga á hvar þið hafið stigið feilspor?
August 8th, 2006 at 5:14 pm
Þegar ég tala um hógværa liðið á ég t.d. við Siðmennt og SAMT sem þrátt fyrir afar hógværan málflutning fá regluega nákvæmlega sömu blammeringar og við.
Við fáum ekkert sérstakt kikk úr því að vera harðorðir, ekki gefa okkur upp meiri ofstopa en við þó gerumst sekir um. Þegar álíka umræðu hefur komið upp hef ég gert mér leik úr því að lesa allan Vantrúarvefinn. Byrja á fyrstu greininni og renni yfir allt heila klabbið með því að smella á titil næstu greinar efst. Ég get svo svarið það, 99% af þessu er bara ekkert svo svakalegt :)
Vissulega má reyna að meta árangurinn og endurmeta aðferðir. Trúðu mér, á lokaða Vantrúarspjallinu er virk umræða um þetta og þetta er auk þess rætt þegar hópurinn hittist.
August 8th, 2006 at 5:24 pm
Gott að heyra! Ég er hinn ánægðasti hvar sem ég sé málstað guðlausra varinn á máta sem sómi er að.
Misskildi alveg þetta um hógværa liðið — hélt að þú værir þar að tala um árangur Vantrúarmanna.
Ég hélt að þið hlytuð að fá kikk út úr því að vera harðorðir, því að ég sá ekki að það gæti verið til neins annars. En ég ætlaði ekki að leggja neinum orð í munn eða kikk í huga. : )
August 9th, 2006 at 1:50 am
Ef mér finnst eitthvað vera geðveikislegur skrípaleikur þá hika ég ekki við að segja það. Í mínum huga er trúarástundun ekkert annað. Menn klæða sig upp í kjóla og kjökra á vættir, fara með galdraþulur og halda í alvöru að það skili einhverju á æðra plani. Og þetta gera menn enn í dag, þrátt fyrir að búið sé að leiða út rökstudda heimsmynd sem hnekkir fullkomlega þeirri sem hinir trúuðu aðhyllast og söfnuðurnir boða. Menn gangast fúsir undir sjálfsniðurlægingu, láta telja sér trú um að þeir séu valdalausir yfir eigin lífi og eigi allt undir utanaðkomandi náð ósýnilegs foringja. Þeir skrifta í klefum, iðrast og leita fyrirgefningar í stað þess að ganga uppréttir og bera ábyrgð á eigin lífi. Sumir berja sig með hnútasvipu, en trúað Þjóðkirkjufólk refsar sjálfu sér með því að mæta reglulega í hundleiðinlegar messur og láta pening í hattinn sem gengur á milli manna. Vonar að guðinn sé að horfa á góðverkið.
Og öll borgum við svo fyrir þessa starfsemi, hvort sem við kunnum að meta hana eða ekki.
Menn láta selja sér skipulagða og formfasta óra. Ef það er ekki geðveikislegur skrípaleikur, þá er slíkur leikur ekki til. Þetta eru rök mín fyrir orðum mínum. Ef einhver er þessu ósammála er sjálfsagt að hann hreki rök mín, í stað þess að fárast yfir orðalaginu.
August 9th, 2006 at 10:16 am
Æi.
Það er nú fínt að þú hefur rök fyrir orðum þínum. Það er fyrir öllu.
En þér láðist að reyna að hrekja ofangreind rök mín … og sennilega að veita þeim nokkra athygli yfirleitt. Þú varst of upptekinn við að belgja þig út í gagnslausri predíkun fyrir kórnum.
Þú gefur þig út fyrir að þjóna málstað þínum — og mínum — en svo notar þú þá athygli sem þú færð til þess eins að blása gufu af þinni réttlátu, rökföstu, fánýtu reiði, og ljá um leið þeim hópi sem ég skipa með þér ímynd reiðs barns í stað yfirvegaðs manns, og þú segir „ég má það víst, ég er með rök!“ og það er rétt og öllum er sama.
Þegar Karl Sigurbjörnsson vill benda á tryllingslega trúleysingja, þá bendir hann á þá sem fnæsa af barnslegri reiði. Hann bendir á þig, og hjörð hans sér ekki rök þín fyrir reiðinni, og þín orð skora honum stig. En þér er alveg sama, „ég er með rök!“ kvakar þú. That’s nice. Takk fyrir að gefa honum færi á okkur. Og vertu endilega sem stoltastur af rökunum þínum. Það er enginn að hlusta á þau nema kór hinna þegar sannfærðu, og þú misskilur klapp hans sem árangur.
August 10th, 2006 at 3:20 am
Obb obb obb! Gilda umvandanir þínar ekki um sjálfan þig? Eða ertu bara orðinn svona barnslega reiður? ;)
Mér finnst þú gefa þér það allt of oft að ég skrifi í einhverri bræði. Það er alröng ályktun. Þetta eru skoðanir mínar, hvort sem ég er rólegur eða fórnandi höndum í vandlætingu. Og það geta þeir sem þekkja mig vitnað um að ég er nær alfarið rólegur, líka þegar ég kalla trúarástundun geðveikislegan skrípaleik.
Ég orða bara skoðanir mínar svona, bæði í einkasamtölum sem og í riti þegar mér þykir ástæða til. Ef ég kalla eitthvað geðveikislegan skrípaleik, þá er það vegna þess að mér finnst það vera geðveikislegur skrípaleikur, en ekki vegna þess að ég sé froðufellandi í hugsunarleysi af tómri bræði. Ég kalla þetta geðveikislegan skrípaleik af því að ég tel mig hafa komið auga á nákvæmlega það element í trúarhegðun samborgaranna. Og af hverju má ég þá ekki kalla það geðveikislegan skrípaleik? Af hverju ætti ég að þurfa að dansa í kringum það sem mér raunverulega finnst, í stað þess að tjá það bara? Hvaða fasismi er þetta eiginlega?
Fnæsandi af barnslegri reiði , segirðu (mér liggur við að segja obb obb obb aftur hér). Þú ættir að lesa Laxness og Þórberg þegar þeir tóku trúmál, kirkju og presta fyrir í ritgerðum sínum. Voru þeir þá bara líka barnslegir ofstopamenn? Eða vissu þeir kannski sem er, að beinskeitt gagnrýni vekur frekar viðbrögð, skapar umræðu og kannski í kjölfar þeirra, þegar mál hafa verið vegin og metin, framfarir og framþróun?
Þeir kunnu einfaldlega að kalla hlutina sínum réttu nöfnum og það á miklu snilldarlegri hátt en mér er auðið. Og beitt og brútalt var það. Og það er gott. Ég skil ekki þessa viðkvæmni þína.
August 10th, 2006 at 4:01 am
Tölum aðeins um pólitík. Ef ég hefði árið 1938 kallað nasismann mannfjandsamlega helstefnu á prenti, hefðir þú þá komið og sussað á mig með þeim orðum að skrif mín væru barnaleg? Já, sennilega ef þú sjálfur kæmir ekki auga á þessa þætti í stjórnmálastefnunnar, þrátt fyrir orð mín. En ef ég færði nú rök fyrir þessum skoðunum mínum, rök sem þú gætir fallist á, myndirðu þá áfram áfellast mig fyrir að nota þessi orð?
Ég spyr í framhaldi af þessu, ef þú kemur auga á þann geðveikislega skrípaleik sem trúarástundun er og skaðsemina sem hann veldur, hvernig finnst þér þá verjandi að ávíta mig fyrir að orða þínar eigin hugsanir upphátt? Seturðu ofan í við mig af því að þú ert mér ósammála um þessi atriði og sérð engan skrípaleik þarna á ferðinni? Af hverju reynirðu þá ekki að sýna mér fram á að skoðun mín sé röng í stað þess að reyna að fá mig til að hætta að segja hana upphátt, af því að það gæti sært fremjendur skrípaleiksins.
Mæli með lestri á þessari grein hér:
http://www.paulgraham.com/say.html
August 10th, 2006 at 1:35 pm
Guilty as charged. :-) Þær gera það, og þá samþykkir þú líklega að þær gildi sömuleiðis um þig? :-)
Hvað klikkaði hjá mér? Það fór í taugarnar á mér að þú svaraðir í engu því sem ég sagði, heldur talaðir bara eins og við sjálfan þig um allt aðra hluti. Ég var þegar búinn að reyna kurteisu leiðina og hún náði ekki eyrum þínum; ég hækkaði þá róminn, fyrst jafnvel sá eini sem var að hlusta var ekki að hlusta.
Þú getur sagt að hið sama gildi um þig, þú sért löngu búinn að afskrifa kurteisu leiðina … en þar er sá munur á að ég átti í samtali við einn mann en þú átt í margra ára löngu samtali við þúsundir manna. Ætlar þú að halda áfram að hækka róminn á meðan enn eru einhverjir sem hlusta ekki, og æra á meðan hina?
Gott og vel, en datt mér það í hug bara upp úr þurru? Ég er ekki einn um þessa alröngu ályktun. Gildir ekki einu hvort þú ert sallarólegur og kátur undir reiðilegum málflutningnum? Hann er reiðilegur ef fólk upplifir hann þannig, og það hefur afleiðingar, og þær eru ekki endilega þér að skapi eða þér í hag, og það er virði í því að skilja það orsakasamhengi og taka með í reikninginn.
Þú ert talinn „djöfladýrkandi“ eða í „brjálaðri krossferð,“ ekki fyrir það sem þú segir um Guð og kirkjuna, heldur aðallega vegna þess hvernig þú segir það — sanngjörn fullyrðing? Ég segi nefnilega mestmegnis það sama, öðrum orðum og öðrum tóni, og uppsker engin illindi eða hræðslu eða efa um heilbrigði mitt, og framkalla engin neikvæð viðhorf mér og guðlausum til handa (mér vitanlega!). Sanngjarnt er að geta þess að ég hef ekki talað til jafnmargra — en það sem um munar er að ég skeyti um að gera viðmælandann mér ekki fráhverfan að óþörfu.
[Hér hugsaði ég „alienate“ ... er „gera fráhverfan“ nægilega góð þýðing?]
Enn leiðir þú gersamlega hjá þér yfirlýstan miðpunkt gagnrýni minnar: þú spyrð „af hverju má ég þá ekki“ og „af hverju ætti ég að þurfa að“ á meðan ég er að tala um orsök og afleiðingu, hvaða áhrif þú framkallar, hvað þú kallar yfir þig — og skoðanabræður þína. Ég er ekki að tala um glæp og refsingu, boð og bönn, heldur gagnsemi. Ég legg til hvað væri gagnlegra, og rökstyð það, en þú svarar bara „ég má víst!“ Jájá, það er enginn að skerða málfrelsi þitt.
Þú sakar mig um „viðkvæmni“ eða jafnvel „fasisma“ en það er ekki mín viðkvæmni sem um ræðir, þú móðgar mig ekki með því að hreyta ónotum í stofnanir sem ég tilheyri ekki og tengist ekki. Og ekki get ég verið fasisti án „fasces,“ ég er ekkert yfirvald, ég er rödd í umræðunni sem mælir fyrir hófsemi á hreinum gagnsemisforsendum. Ég er ekki foreldri eða kennslukona eða forseti Alþingis og hef ekkert embætti til að „ávíta“ … hins vegar kvarta ég undan því að þú aðstoðir biskup við að útmála okkur guðlausa sem einhverjar geðvondar óhemjur — en því svarar þú engu.
Núna getur biskup auðveldlega sagt að guðleysingjarnir vaði uppi með svívirðingar og sýni öðrum lífsskoðunum eintóma óvirðingu — hann getur gert okkur tortryggilega með beinum tilvitnunum — þökk sé þér.
Mótbárur mínar hafa ekkert með meinta viðkvæmni mína að gera; mér finnst þú einfaldlega skemma fyrir málstað okkar með því að ljá honum óþarflega óvandað yfirbragð. Nei, Laxness og Þórbergur hljómuðu ekki eins og börn — en eins og þú viðurkennir sjálfur ert þú enginn Laxness eða Þórbergur. „Ömurlegur og geðveikislegur skrípaleikur“ … hvern á þetta að sannfæra? Þetta herðir bara bæði trúlausa og trúaða, hvorn í sinni skotgröfinni. Hverjum þjónar það?
„Ég orða bara skoðanir mínar svona“ segir þú, stoltur af hörku þinni og beinskeyttum málflutningi — fínt, en ég segi að það þjóni engum tilgangi, og að það vinni á móti okkur. Því svarar þú engu, eins og það komi ekki málinu við. En þú ert de facto talsmaður okkar guðlausra, hvort sem okkur líkar betur eða verr, og það kemur málinu við hvernig þú hljómar og þar með hvaða ímynd þú skapar okkur.
Og æi, þurftir þú endilega að valídera lögmál Godwins í leiðinni? :-) Allt mitt tal gengur út á gagnsemi aðferða þinna; hvernig jarðvegurinn virkar og hvernig ætti að sá í hann skv. því. Ekki einasta er gagnrýni á nasismann gerólík gagnrýni á þjóðkirkjuna efnislega, heldur var líka jarðvegur fyrir gagnrýni á nasismann árið 1938 allt annar en jarðvegur fyrir gagnrýni á þjóðkirkjuna í dag — það hlýtur þú að samþykkja. Þar af leiðandi er lítið á þessum samanburði að græða.
(En svo að það komi fram hugsa ég að ég hefði líka spurt þig árið 1938 hvor kríterían réði frekar orðavali þínu: velur þú það sem er skilvirkast í að sannfæra aðra, eða það sem veitir tilfinningum þínum best útrás?)
Ég er ekki að reyna að verja viðkvæman biskup, ég er að reyna að verja ímynd guðlausra. Þetta er — svo að ég vitni (með nokkurt óbragð í munninum) í bandarísk stjórnvöld — „a battle for hearts and minds.“ Hana vinnur sjaldnast sá sem notar stærstu orðin.
Og að síðustu, þessi grein Pauls Grahams. Ég mæli með henni líka. Hér er ein klausa úr henni:
:-)
Ókei, þótt þú mælir með greininni þarftu ekki að vera sammála honum um allt. En miðpunktur greinarinnar er sá að það sem ekki má segja sé góð vísbending um siðferðistísku dagsins, að það að skoða ríkjandi tabú sé góð leið til að sjá sjálfan sig og umhverfi sitt úr aðeins meiri fjarlægð (af meira hlutleysi) en ella. Það er fínasta ábending … og þegar tabúin eru fundin leggur hann til nokkrar aðferðir til að díla við þau, og meðal þeirra aðferða er ekki það þjóðráð að „segja það bara samt,“ og helst sem hæst og mest „in yo’ face.“
Paul Graham er sannfærandi gaur, og viðhorf hans til kirkju og trúarbragða fer ekki á milli mála þegar greinar hans eru lesnar … en ég sé hann ekki kalla kirkjuna „ömurlegan og geðveikislegan skrípaleik.“ Enda tekur fólk mark á honum. Hann hannar mál sitt með það að augnamiði. Og ég er bara sisvona að leggja til að þú gerir það sama.
August 10th, 2006 at 5:20 pm
Hvar segir þú þetta og við hvern? Getur verið að munurinn á reynslu þinni og okkar sé að hluta til útaf því að það heyrist dálítið hærra í okkur, bæði á Vantrúarvefnum og í öðrum fjölmiðlum?
Ítreka hvatningu úr mína frá athugasemd á blogginu hans Bigga um að gera einfaldlega tilraun, t.d. með því að þú skrifir eina grein sem gestapenni á Vantrú.
August 10th, 2006 at 6:08 pm
Alls ekki. Við erum að tala um þín orð og hvernig þú stendur við þau. Ég samþykki ekki sömur forsendur og þú gefur þér og get því talað svona án þess að verða uppvís að hræsni.
Minni á uppáhalds gvuðssönnun Matta. Þetta er nákvæmlega það sem gerist í umræðum við suma trúmenn, þeir hlusta og svo illa og skilja svo illa að maður hækkar róminn og eykur hlaupvíddina. Allt í góðu með það.
Ég punda bara með þeim skotum sem ég held að eigi við í hvert sinn. Stundum stórt, stundum pent (reyndar pent í flestum tilvikum).
Má vera. Það má líka vera að fólk grípi til þessarar afgreiðslu ef það hefur ekki rök gegn því sem sagt er. Maður hefur svo sem rætt þetta og hugleitt oft áður.
Rangt. Fólk heldur að ég sé djöfladýrkandi af því að það hefur ranghugmyndir um trúleysingja. Þær eru sprottnar af fáfræði og áróðri trúarleiðtoga, biskup þar á meðal.
Verða menn almennt eins varir við skrif þín og mín? Gæti ekki verið að það sé partur af skýringunni?
Ég leyfi mér að kalla hvern þann mann fasista sem hegðar sér á fasískan hátt, vill setja tjáningarfrelsi manna skorður og þar fram eftir götum. Þú vilt ekki að ég segi þá skoðun mína að Þjóðkirkjan haldi úti geðveikislegum skrípaleik. En þó er sú bjargföst skoðun mín og ég tel bæði rétt og sjálfsagt að viðra hana. Þú mættir hins vegar hrekja hana, ef þú ert mér ósammála. Ég hef ekki séð þig gera neinar tilraunir til þess.
Ég sýni gagnrýniverðum skoðunum enga virðingu og blæs á tilraunir manna til að heimta slíkt af mér. Ég krefst þess hins vegar að málflutning mínum sé svarað með gagnrökum, burtséð frá því hvort hann sé harðorður. Hörð orð eru oft og tíðum mikilvæg í umræðu sem þessari. Geðveikislegur skrípaleikur lýsir t.d. nákvæmlega skoðun minni á því sem ég nota það um. Hvaða orð ætti ég að nota önnur, sem ná að lýsa þessari skoðun?
Þú vilt hindra mig í viðra skoðanir mínar eins og þær koma fyrir, ekki satt? Er það ekki tilgangur þinn með þessum skrifum hér?
Trúðu mér, þessir menn viðhöfðu mun harðari orð um þessi málefni en ég hef nokkurn tíma gert. Nei annars, ekki trúa mér, flettu þessu upp. Taktu Alþýðubók Laxness og Ýmislegar ritgerðir I og II Þórbergs og lestu þig í gegnum þetta.
Ég geri ekki annað en svara þessu. Ég er stöðugt að benda á að sárindi yfir orðalagi eru taktík sem menn grípa til þegar þá skortir rök.
Þetta snýst um skaðsemi skoðana. Ég sé skaðsemi trúarhugmynda og trúaráróðurs á sama hátt og skaðseim þá sem hugarheimur nasismans fól í sér. Ég sé ekki mun á þessu tvennu, en þú mátt endilega leiða mig í sannleikann um það hvar ég fer villur vega í því mati mínu.
Þórbergur kallaði Hitler öskurapa og viðhafði ýmis hörð orð um stefnuna sem slíka. Þjónaði það einhverjum tilgangi? Já.
Þarna greinir okkur Paul Graham á. Eins snilldarleg og greinin er annars, þá felli ég mig ekki við þessa niðurstöðu hans. Ég er harður á þeirri skoðun að sjái maður eitthvað sem skaðar samfélagið og ýtir undir eymd og vesöld, þá ber manni nánast borgaleg skylda til að benda á það, þótt það geti þýtt að maður verði úthrópaður og fyrirlitinn. Taktu eftir því að mönnum er ekki að sárna það hvernig ég orða hlutina, þeim sárnar innihald orða minna af því að þar má finna erfið sannleikskorn. Hins vegar kjósa þeir að vísa málflutningi mínum á bug af því að hörð orð eru notuð, til að þurfa ekki að svara málflutninginum.
Það sem ekki segja má er góð vísbending um siðferði dagsins, en á meðan enginn andmælir vondu siðferði og skaðsemdarskoðunum, þá er ekki von á mikilli framför og framþróun. Sjáðu bara Galíleó.
August 10th, 2006 at 6:31 pm
Matti: Var þegar búinn að svara þar, en birting á því svari er tafin (moderated), væntanlega vegna spamgruns vegna fjölda vefslóða (ég linkaði í nokkur gömul blogg mín).
Já, munurinn á minni reynslu og ykkar stafar af einhverri blöndu af þessu tvennu, mismunandi „tónblæ“ og mismiklu „exposure.“ Mér dettur ekki í hug nein góð aðferð til að meta hvor þátturinn vegur þyngra — nema kannski þess háttar tilraun sem þú lagðir til.
Áskorunin er makleg, og kom vel á vondan; það er erfitt að gera þetta vel, og mun auðveldara að setja út á viðleitni annarra eins og ég hef verið að gera. Ég hef gengið með það í maganum lengi að skrifa um trúmál, en ekki látið verða af því; vil ekki gera það nema vanda svo til verks að það hafi eitthvað upp á sig.
Ég geng með það í maganum eitthvað lengur; hef nú þegar sett miklu meiri tíma í þetta en ég hafði ætlað mér (ég ætlaði nú bara á að benda á þessa einu skemmtilegu mótsögn :-) )
Ef og þegar ég dríf í þeim skrifum efast ég um að ég vilji gera það á Vantrú (þakka þó boðið), svona eins og mig myndi ekki langa að birta pistil í DV — hvorugt er alvont en hvort tveggja hefur áunnið sér leiðan stimpil sem mér finnst lítt lokkandi að tengja nafn mitt við.
Að síðustu gætuð þið kannski fengið einhverja skemmtun út úr því að sjá mig hæðast að eigin nærgætni. Jájá, fair enough, nærgætni getur farið fram úr hófi. :-)
August 10th, 2006 at 10:52 pm
Birgir sagði:
Ef þú stendur í þeirri meiningu að GÞB vilji setja tjáningarfrelsi þínu skorður ertu annaðhvort ekki búinn að vera að fylgjast nógu vel með eða vísvitandi að beita strámanni.
GÞB sagði:
Er það ekki frekar þannig að þú leyfir þér að kalla hvern þann mann fasista sem er ósammála þér og lætur þá skoðun sína í ljós?
August 10th, 2006 at 10:59 pm
Birgir sagði:
Eru allir þeir sem andmæla skoðunum þínum að reyna að svipta þig mannréttindum eða er það bara GÞB? Hvernig vill hann hindra þig? Vill hann múlbinda þig? Stinga þér í fangelsi? Eða vill hann kannski eiga við þig rökræður með það að augnamiði að fá þig á sitt band? Eru rökræður þá mannréttindabrot?
August 10th, 2006 at 11:59 pm
Skemmtilegt, ég var einmitt byrjaður að skrifa svar sem innihélt orðið „múlbinda.“
Svo entist mér einhvern veginn ekki nenna til að klára það.
Þessi síðasta klausa sem þú (Gunnar) vitnaðir í var einmitt sú sama og sannfærði mig endanlega um að verja tíma mínum í annað.
Og er það vel. :-)
GÞB/KGB, signing out.
August 11th, 2006 at 12:15 am
Þetta þykir mér ómakleg samlíking! En jæja, ég get svosem ekki kvartað.
Spurningin er, af hverju hefur Vantrú áunnið sér leiðan stimpil? Þú og Gunnar haldið því fram að það sé útaf ruddaskap? Ég bendi ykkur á að lesa í gegnum Vantrú og finna ruddaskapinn. Hann er miklu minni en þið viljið láta.
Það ekki bara erfitt, heldur ómögulegt að gagnrýna trúmál og önnur hindurvitni án þess að stuða fólk sem trúir á þær bábiljur sem verið er að gagnrýna. Ég er ekki að ýkja, það er ekki hægt að gera það sem þið mælist til. Þið getið reynt að orða hlutina pent, en það skiptir engu máli. Trúfólk mun móðgast útaf því að verið er að setja út á eitthvað sem því þykir heilagt.
Eina leiðin til að móðga og særa ekki trúfólk er að gagnrýna ekki bábiljur þær sem það trúir á, hvort sem um er að ræða kristni, dna-heilun eða smáskammtalækningar. Þið munuð alltaf verða sakaðir um að vera öfgamenn og illa gerðir prófið þetta bara. Þú heldur að það sé stimpill við Vantrú, raunin er sú að stimpillinn er bundinn við að vera opinskár efahyggjumaður sem leyfir sér að gagnrýna trú og önnur hindurvitni opinberlega.
Þið gætuð t.d. prófað að skrifa grein í Morgunblaðið og gagnrýnt leikskólatrúboð. Það væri aldeilis þjóðþrifaverk að skrifa slíkan pistil.
August 11th, 2006 at 2:26 am
… og það “skiptir engu máli” hvort við líkjum því við barnaklám eða reynum að vera aðeins meira penir í slíkum pistli? Hefur það engin áhrif á trúverðugleika okkar? Verður tekið nákvæmlega jafn mikið (eða lítið) mark á okkur hvort sem við segjum að leikskólatrúboð sé viðbjóðslegasta iðja mesta glæpahyskis mannkynssögunnar eða að það sé dæmi um misnotkun á menntakerfi í landi þar sem trúfrelsi á að ríkja? Heldurðu það virkilega?
Ég get alveg samþykkt að einhverjir muni alltaf koma til með að kalla opinskáa efahyggjumenn illa gerða öfgamenn. Mér finnst bara skipta svolitlu máli hvort það er 1% þjóðarinnar eða 70%.
Það sem við mælumst til er að vantrúarmenn vandi sig aðeins meira við framsetninguna. Ekki ritskoða nein rök – bara tóna soldið niður upphrópanirnar. Það sorglega er að það vantar ekki mikið upp á (að mínu mati), en örlítið meiri orðvendni getur skipt miklu um ímynd trúleysingja hjá stórum hluta þjóðarinnar.
Kannski er vandamálið að einhverju leyti það að þeir sem andmæla ykkur eru á töluvert öndverðum meiði við ykkur og gagnrýna ykkur harðar en fólk hefur almennt og yfirleitt tilhneigingu til. Fjöldinn, sem fylgist hóflega áhugasamur með úr fjarska en hefur sig ekki í frammi, leggst frekar á sveif með ykkur ef þið hafið ímynd hófstillingarinnar og rökfestunnar en eftirlátið andmælendunum ímynd reiða öfgamannsins. Reynið að hafa meira í huga þöglu 70% en þetta fordæmingarfulla 1%.
August 11th, 2006 at 8:50 am
Sá sem vill ekki leyfa mér að tjá það sem mér finnst, t.d. að kirkjustarfið sé geðveikislegur skrípaleikur, er að setja tjáningarfrelsi mínu skorður. Það er verið að mælast til þess að ég fari mildum höndum um starfsemi sem mér þykir engan veginn eiga það skilið. Ég beini enn og aftur þeim tilmælum til andsvarenda minna að þeir sýni mér fram á rangindi skoðana minna í stað þess að mælast til þess að ég haldi þeim ekki á lofti.
August 11th, 2006 at 9:17 am
Það kemur tvennt fram í umræðunni undir barnaklámsvísuninni:
1. Penar ábendingar hafa engu skilað.
2. Þessi harða ásökun knúði fram gagnlega umræðu.
Skiptir það engu í samhengi? Þetta eru sterk rök með því að orða hlutina af hispursleysi og jafnvel hörku.
August 11th, 2006 at 3:10 pm
Held að það skipti engu máli. Menn munu láta sér sárna orðið misnotkun og snúa umræðunni upp í það hvers lags ofstækisfauti þú sért að kalla þetta því nafni.
August 11th, 2006 at 8:22 pm
Til að rökstyðja mál okkar Birgis vísa ég í þessa umræðu á trú.is sem á sér stað þessa dagana (tekur langan tíma því ritstjórn trú.is þarf að samþykkja allar athugasemdir). Takið eftir því hvernig allt í einu er farið að saka trúleysingjana um rætni og ofsa…. hvaðan kemur það eiginlega?
August 11th, 2006 at 11:55 pm
Ég er hræddur um að ég skilji þig ekki alveg.
1. Erum við sammála um að það nægir ekki vilja banna þér að tjá þig til þess að tjáningarfrelsi þínu séu settar skorður? Til þess þarf meira en viljann — það þarf með einhverju móti að koma í veg fyrir að þú getir tjáð þig eins og þér sýnist, ekki satt? Hefur GÞB gert það? Með hvaða hætti?
2. Hefur GÞB viljann til að banna þér að tjá það sem þér finnst? Ef þú lest aftur tilvitnanir mínar í hann, er það til marks um slíkan vilja þegar hann segir að sér finnist þið mega vera u.þ.b. eins harðorðir og þið viljið í þeim skilningi að þið ættuð að komast upp með það? Er það til marks um slíkan vilja að segjast ekki vera að tala um boð og bönn?
Er það að mælast til þess að þú hagir framsetningu þinni á hinn eða þennan veginn til marks um skerðingu á tjáningarfrelsi þínu? Ef þú ert virkilega á þeirri skoðun þá ert þú búinn að svipta fjölmarga trúmenn mannréttindum sínum, ekki satt? Ert þú á móti því að þeir sem eru ósammála þér hafi mannréttindi?
Fyrirgefðu þessar heimskulegu spurningar, ég bara skil ekki alveg hvernig þú hugsar.
Ertu búinn að lesa eitthvað af því sem GÞB skrifaði? Hann er samþykkur inntaki orða þinna, nefnilega að það sé gagnrýnivert að þessi opinbera stofnun viðhaldi ýmsum bábiljum sem eiga ekki erindi við upplýst samfélag. Hann er allan tímann búinn að vera að gagnrýna framsetninguna, ekki inntakið. Eða kannski skil ég ekki inntakið. Hvað merkir nákvæmlega “geðveikislegur skrípaleikur”? Mér finnst þetta ekkert sérstaklega nákvæm lýsing. Er upphrópunin mikilvægari en rökin sem liggja að baki henni?
Hvernig var það mælt? Voru allar penar ábendingar teknar með í mælingunni? Ef t.d. foreldri nefnir það á foreldrafélagsfundi að það sé bagalegt í fjölmenningarsamfélagi að hleypa trúboði inn í leikskóla, og í framhaldinu myndar leikskólinn sér reglur um að spyrja foreldra samþykkis að börn þeirra taki þátt í slíkum heimsóknum og að þau börn sem ekki eru með fái eitthvað annað skemmtilegt að gera á meðan. Er þetta með í mælingu þinni? Mig langar gjarnan til að fræðast meira um rökin sem liggja að baki þessari staðhæfingu þinni.
Ég las aftur yfir þessa umræðu og get ekki sagt að mér finnist hún hafa verið tiltakanlega gagnleg. Það voru 15 athugasemdir, þar af 10 frá vantrúarmönnum sjálfum. Sumir að taka undir með þér í upphrópununum en aðrir að draga í efa að svona framsetning borgi sig. Við GÞB virðumst ekki vera einir á báti. Af þeim 4 sem skrifuðu athugasemdir og teljast ekki til vantrúarmanna, þ.e. aðstandenda vefsins voru allir sammála inntaki pistilsins en tveir studdu framsetningu þína og tveir gagnrýndu hana. Mig langar gjarnan til að þú lýsir fyrir mér í hverju gagnsemi þessarar umræðu var fólgin og hvort hún hafi gert meira gagn fyrir börnin en umræður innan foreldrafélaga eða milli einstakra foreldra og leikskólastjórnenda. Nú veit ég ekkert í hversu miklum mæli slíkar umræður hafa verið, en það hlýtur þú að vita fyrst þú getur fullyrt að penar umræður hafi engu skilað.
Styrkleiki þeirra fer algjörlega eftir því á hversu traustum grunni þessar fullyrðingar þínar standa.
Við erum sammála um að til eru menn sem munu láta sér sárna orðið “misnotkun”. En þar sem þú heldur þetta skipta engu máli hlýt ég að líta svo á að þú teljir að nákvæmlega jafn margir verða sárir í báðum tilvikum. Þú ert sem sagt á því að ef gerð yrði Gallup könnun þar sem fólk væri beðið um að segja hversu sammála eða ósammála það er fullyrðingunum “Leikskólatrúboð er viðbjóðslegasta iðja mesta glæpahyskis mannkynssögunnar” og “Leikskólatrúboð er dæmi um misnotkun á menntakerfi í landi þar sem trúfrelsi á að ríkja”, þá myndi útkoman verða nákvæmlega sú sama. Það virðist allt vera ýmist í ökkla eða eyra hjá þér. On/off og ekkert þar á milli. Er skrítið að slíkir menn séu stundum sakaðir um ofstæki?
August 12th, 2006 at 12:31 am
Matti sagði:
Væntanlega er hann ekki síst að vísa í hvöss ummæli þín sem beinast að nafna mínum:
Þetta er upphrópun sem ég get ekki séð að þjóni rökræðunni.
Og fínt, þú getur fært rök fyrir því að skilgreining hans sé marklaus. En ég hugsa að mörgum sem lesa þetta finnist þú vera kominn á háhest þarna.
Engu að síður geng ég alveg inn á að það sé ósanngjörn lýsing á málflutningi þínum í þessum umræðum að þú ryðjist fram á ritvöllinn með offorsi, látum og upphrópunum. En hafðu í huga að það er einn maður sem segir þetta. Ekki hafa það til marks um að öllum finnist þið vera óalandi og óferjandi. Þótt presturinn hafi kvartað undan því að Óli Gneisti hafi verið stóryrtur í sinni grein þá hefur hann að mínu mati reynt að halda sig við rökræðuna og sleppa ódýrum skotum og stóryrðum.
Enginn er dómari í eigin sök og glöggt er gests augað. Það sem við GÞB höfum verið að reyna að segja er að þótt þið séuð að eigin mati alltaf málefnalegir þá sé hyggilegt að taka að einhverju leyti mið af því hvernig andmælendur ykkar upplifa málflutning ykkar, og þá á ég ekki við að aldrei megi styggja neinn. Náið til fjöldans. Ekki einblína á að elta ólar við þá fáu í hinum skotgröfunum sem reyna að vera jafn stóryrtir í ykkar garð og þið stundum eruð í þeirra.
August 12th, 2006 at 10:54 am
Ekki gera mér up skoðanir, þarna var ég einfaldlega að benda á dæmi um það sem við höfum verið að segja. Ef þessi ummæli mín sem þú telur til eru of “hvöss” að ykkar mati er þessi umræða því miður alveg tilgangslaus!
August 12th, 2006 at 1:32 pm
Ég vil ekki gera þér upp skoðanir. Þú vísaðir á þessa umræðu til að rökstyðja mál ykkar Birgis. Birgir var nýbúinn að segja að hann teldi engu skipta hvernig hlutirnir eru orðaðir. Ég skil það þannig að að hans mati (hvað með þig?) hneykslast nákvæmlega jafn margir jafn mikið á rökum ykkar alveg óháð því hvernig þið komið þeim á framfæri. Þetta tel ég að sé alrangt þrátt fyrir að alltaf verði einhverjir fullir vandlætingar út í málflutning trúleysingja.
Ég tel þau ekki of hvöss, ég benti á þau af því að mér þótti líklegt að viðkomandi hefði haft þau í huga. Hins vegar er þessi framsetning hvassari en presturinn viðhefur, og því geta sumir þeirra sem lesa umræðuna og eru heldur á bandi prestsins eða hlutlausir, séð þig sem öfgafullan í samanburðinum. Presturinn leggur sig í framkróka við að vera dipló.
Ef til vill er þessi umræða okkar hér tilgangslaus þar sem við GÞB höfum sýnilega ekkert bifað ykkar afstöðu og þið hafið ekki sannfært okkur um að harkan sé gagnleg og nauðsynleg. En ég vil taka fram að undanfarið hefur mér þótt meirihluti pistla á vantrú í prýðilegu lagi hvað framsetningu varðar.
August 12th, 2006 at 1:35 pm
Það væri undarleg skoðanamyndun, ef menn dæmdu gildi röksemda út frá framsetningu eingöngu. Þetta er ekki Morfís-keppni.
August 12th, 2006 at 2:00 pm
Hjartanlega sammála, enda hefur enginn verið að tala um að dæma gildi röksemda út frá framsetningu eingöngu. Það er ekki einu sinni þannig í Morfís. En ef þú telur að framsetningin skipti engu máli, þá er t.d. tilvist auglýsingaiðnaðarins torskýrð. Hvers vegna skyldi Coca Cola spreða í dýra sjónvarpsauglýsingu ef “Kók er hipp og kúl” skrifað með blokktexta í sömu tímalengd skilar sama árangri?
August 12th, 2006 at 2:06 pm
En Birgir, ef þú hyggst svara athugasemdum mínum hér fyrir ofan sting ég upp á að þú gerir það á vantrúarspjallborðinu, enda er gestgjafinn hér löngu búinn að missa áhugann á þessari umræðu.