Mitt eigið net

Ég kættist mjög fyrir röskum áratug þegar stórmyndin „Murder One“ komst í íslenskt sjónvarp og fékk að heita „Nú drepur þú einn.“

Nú segir Gísli frá enn betri þýðingu: Criminal Intent → Glæpamaður í tjaldi.

Er eitthvað hæft í þessu? Má draga þýðandann fram í dagsljósið? Mig dauðlangar að taka viðtal við hann. Á ensku.

„Teljanleg mengi geta meira að segja haft mismunandi mikið óendanleg mök.“

— Baal þegar honum skrikaði freudískt fótur á tungu.

Baal tók eftir þessu í kvöld: „Auðæfi = auð ævi“

Svolítið í anda kvæðis Dags Sigurðarsonar, „Raun vísinda:“

Raun vísinda:
stofnun Háskólans

„Fyrirhyggjan er versta hlið kommúnismans.“

— Baal rifjar upp móðurmálið eftir margra ára fjörbaugsgarð í Lundi.

Ég settist inn á Vínbarinn á hvítamánudagskvöldi með góðum vini til að smakka bjór (hinn fyrsta og síðasta þess kvölds, ef spurningin skyldi vakna).

Þar var aðeins einn viðskiptavinur fyrir, maður vel á miðjum aldri og með vel alda miðju. Sá hefur verið barnum skárri tekjulind en við; bjórinn hans var ekki sá fyrsti þess kvölds og varla sá síðasti. Köllum hann Dolla.

Þegar ég bað um ljósan Leffe kvað Dolli það vera „a good choice“ — á ensku, en með harðari bárujárnsframburði en ég hefði talið svo ölvaðan mann færan um. Ég þakkaði fyrir á íslensku og við settumst annars staðar.

Það dugði auðvitað ekki í þessari fólksfæð; Dolli vatt sér fljótlega að okkur og sólundaði drafandi dreggjunum af sjálfsvirðingu sinni í þessa spurningu:

„Fyrirgefiði strákar, ég er sko frá Akureyri; hérna, vitiði nokkuð um eitthvert hóruhús í Reykjavík?“

Þar stóðum við á gati. En Dolli var ekki kjaftstopp. Fram kom að hann hefði prófað „hóru“ áður og hún verið alveg afleit, svo að hann hefði bara borgað eins lítið og hann komst upp með.

Og svo þessu allsendis ótengt: Dolli var þarna staddur til að forðast konuna sína, sem var honum eilíflega reið — „af engri ástæðu.“ Hann hafði afráðið að bíða þar til hún væri sofnuð, og læðast þá heim. Það væri best. Konur hlusta nefnilega ekki á nein rök.

Hann gat þess raunar líka að hann væri bókmenntafræðingur og að finnsku sagnakvæðin Kalevala stæðu Eddukvæðum langt framar. Það var bara um seinan. Dolli hefði getað virst áhugaverður að tala við ef hann hefði byrjað á þessu og sleppt hórukapítulanum.

Og öllu hinu röflinu.

Og svona sjö bjórum.

Loks birtist spúsa hans Dolla, bláedrú og brosandi, að sækja hann. Kippti sér ekki upp. Þaulvön.

Það er ágætt að eiga stutt (og aðeins stutt) rabb af þessu tagi við og við, því að ég er skammminnugur og gleymi gjarnan að þakka fyrir að ég skuli ekki vera lakari en ég er.