Á lista yfir það sem líklegt er að drepi allt mannkynið væri hann eitthvað ofar. Og þó; af nógu er að taka.

Annars er áhugavert að þú nefnir náttúruhamfarir, eins og undirskilið sé að kjarnorkuvetur teljist ekki til þeirra. Ég hafði ekki hugsað út í það. Ætli orðið „náttúruhamfarir“ eigi að fela í sér að náttúran sé gerandi og mannkynið þolandi? Þá er kjarnorkuvetur einmitt hið öfuga, og mætti kallast „mannkynshamfarir“ eða „misviturrastjórnmálamannahamfarir,“ eða nánar tiltekið t.d. „bandaríkjaforsetahamfarir“ ef út í það færi.

Um „lækningu“ öldrunar: það sem mér fannst mest sannfærandi var kaldhæðnin um daginn eftir dauðdaga þinn. (Það sem fær mann til að brosa er sannfærandi. Það er sennilega ekkert heppilegt, út af fyrir sig.) En ég er efins um að hugtakið „lækning öldrunar“ meiki yfirleitt sens.

Öldrun er (örugglega, en IANAD) skrilljón mismunandi tegundir banvænnar hrörnunar, sem flestallar hrjá holdið fyrr eða síðar. Við gætum ráðið bót á þeim n tegundum hrörnunar sem yfirleitt koma fyrstar, en það slær bara ellidauðanum á frest; það fyrirbyggir hann ekki. Ekki heldur þegar við sigrumst á þeirri (n+1)-tu (og þegi þú Sorites.) Mölur og ryð og forgengileiki holdlegrar tilveru og allt það. Jájá, holdið verður kannski úrelt og við lifum líkama okkar eins og Svarthöfði og svífum yfir vötnum og snúum þyngdaraflinu við og förum hraðar en ljósið og allt það, og veistu, ég held það verði ekki á minni ævi.

En ég hélt nú líka að ég myndi aldrei drekka kaffi.

Hvað varðar framtíðarrýni með aðstoð extrapóleringar þá er það vissulega ómarktækt, nema þegar litið er til skemmri tíma. Enda reikna ég fastlega með því að fyrir næstu aldamót verði læknivísindin búin að finna lækningu við öldrun og með því bötta þá takmörkuðu aukningu í lífslengd sem hingað til hefur átt sér stað. Gæti hljómað eins og bjartsýni, en ég reikna þó kalt með því að gegnumbrotið komi ekki fyrr en daginn eftir að ég drepst úr elli.

Ég er líklega einhvers staðar á milli þessara póla. :) Einhverjum okkar gæti vel auðnast að þreyja kjarnorkuþorrann þegar hann kemur. En þótt okkur hafi vissulega gengið betur og betur að tóra undanfarna áratugi, þá er rétt að minnast vísdóms verðbréfasalanna: „past results are not necessarily an indicator of future performance.“