Varðandi hópa, einstaklinga og brennimerkingu, þá er grunnvandamálið leti. Það er oft miklu fljótlegra að álykta orsakasamband þegar einungis er fylgni – eða álykta fylgni þegar einungis sérvöld dæmi styðja málið.

Rakst á skemmtilegan póst um svipað efni: http://fugato.net/2006/03/15/dosasko%c3%b0anir/

Arngrímur: satt segirðu. En ef þessa slettu blési svo langt af leið undan rangtúlkunar roki að hún rataði framan í þig, þá myndi hún varla festast. Orð þín voru svo afdráttarlaus að vonir standa til að þú sért teflonhúðaður fyrir nasismabrigslum.

Ég breytti nú samt orðalaginu (í eitthvert óþjált enskulegt innskotsmoð) til að valda ekki slíkum misskilningi. Afsakaðu þessa óafvitandi skáblammeringu.

Gunnar: Svona, vertu ekki að skemma dramatíseringuna fyrir mér. Ýkjung muß sein.

Ókei, þetta var að sögn ekki „svarthvítt“ (ágætt hjá þér!) hjá honum Tómasi. Hann skrifaði nú samt þessa andaktugu klausu um „unalienable“ réttindin sem hann „alienaði“ jafnóðum af þrælunum sínum. Virðist vera hrein hræsni, en ekki endilega: hann gæti mögulega hafa ritað þessi orð af einlægni og staðið við þau í verki … þá og því aðeins að hann hafi einmitt lagt þessa takmörkuðu merkingu í orðalagið „all men.“