Leti og skólagjöld
Þessi er á British Museum, lést úr leti í hinum skólagjaldalausa Cambridge-háskóla árið 1322.
Sápuóperan veltir því fyrir sér hvort skólagjöld séu trygging gegn leti nemenda.
Þetta liggur svo í augum uppi að varla þarf að eyða orðum í það. Vitanlega draga skólagjöld fram dug og eljusemi, og stökkva á brott leti og ómennsku slugsanna, eða jafnvel slugsunum sjálfum ef vel tekst til. Þetta sér hver vakandi maður.
Þess vegna er umhugsunarvert að ég slugsaði aldrei meir á námsferlinum en þegar ég var í námi í bandarískum háskóla og borgaði skrilljón í skólagjöld.
Þetta var í Kaliforníu. Veðrið hlýtur að hafa vegið upp fjársektarkenndina.
Það þurfti reyndar ekki mikið til; þetta var norðarlega í Kaliforníu og veðrið bara miðlungs. Gjöldin vógu hreint ekki þungt … vegna þess að ég borgaði þau ekki. Ekki þá. LÍN borgaði þau. Og auðvitað borga ég þau smátt og smátt til baka núna, með dálitlum ríkisniðurgreiddum vöxtum, en það var mér harla léttvæg tilhugsun þá. Og hefði ekki verið miklu þungbærari þótt lánin hefðu borið markaðsvexti. Skólagjöldin voru besta tegund vandamáls sem ungt bjartsýnt fólk getur hugsað sér: seinni tíma vandamál.
Jájá, þau voru foxhá. Ég sá þá tölu í upphafi hverrar námsannar, og að öðru leyti fann ég ekkert fyrir henni. Svo byrjuðu afborganirnar tveimur árum eftir útskrift. Þær eru vel viðráðanlegar, eins og vitað var. Spádómur Norðurlandabómullarbarnsins gekk eftir: „þetta reddaðist.“
Letin kom ekki til vegna skólagjaldanna. En ég fæ heldur ekki séð að þau hafi dregið neitt úr henni.
Svona var nú sértilfellið mitt. En ég var sveimhugi og ólst upp í velferðarríki og kunni ekki að hafa áhyggjur af framtíðinni. Sé litið framhjá frávikum eins og mér, þá má hverjum manni vera ljóst að þegar skólagjöld eru innheimt fær námsleti ekki þrifist. Hún hverfur eins og dögg fyrir sólu.
April 27th, 2006 at 5:13 am
Skemmtileg kaldhæðni.
Þetta snýst auðvitað allt um breytingar. Raungildi skiptir oftast ekki máli – rétt eins og forstjórar stórfyrirtækja vinna ekkert meira en láglaunastéttir, þeir fara hins vegar að vinna á mjög framtakssækin hátt ef þeir sjá framá launalækkanir.
Sama sést með bjórinn og Ísland, við breyttumst ekkert í alkóhólista – því árið 1993 var heildarmagn áfengis selt á Íslandi orðið hið sama og það var 1988 (árið fyrir bjórsölu). Eina varanlega þróunin er að sterk vín voru 80% árið 1988 en voru 20% árið 2002.
Efast því um að Íslendingar breytist í námshesta við upptöku skólagjalda (eins og þú hæðnislega bendir á) – kannski smá breyting í tvær vikur… en svo verður allt komið í samt horf.
Líklega gerist þó það sama og með sterka vínið – það hefur minnkað, og að sama skapi mun fækka í deildum þar sem meðallaun að lokinni útskrift duga illa til að borga námslán.
ps. samkvæmt síðunni sem þú bendir á, þá ætti ég núna að vera að læra á fullu – en er í staðin að skrifa vitleysu á netið.
April 27th, 2006 at 10:52 am
Mér sýnist þú hafa lagt húmanískar fræðigreinar að jöfnu við brennivínsdrykkju. Þetta toppar samlíkinguna mína á stjörnuspeki og Bláu nunnunni. Hrokinn minn fær minnimáttarkennd. : )